پایان ماه صفر برای ما شیعیان با یاد امامی گره خورده است که آخرین سالهای زندگیاش را دور از مدینه و در سرزمینی گذراند که قرار نبود مقصد انتخابی او باشد؛ امام علی بن موسیالرضا(ع) در سفری اجباری از مدینه به مرو، سرانجام در طوس به شهادت رسید.
پناه ما شدهای آقا... پناه همه بیپناهیهای ما، مقصد همه در به دریها و بیکسیهای ما، آشنای همه غریبیهای ما شدهای غریب الغربا... ضامن آهوی دل خسته و آواره ما باش که سخت دلزدهایم و دور از خود، ای گنبدت ستاره این چشمهای خیس خسته از شبهای بیچراغی... این دل ما دخیل پنجره فولادت!
گفته بود: «نَمیرم از این پس که من زندهام» و زنده ماند. هیچکس چون او از پس بیش از هزارسال، این سان، سربرافراشته بر بلندای تاریخ و اسطوره، ققنوس وار سایه بر سر فرهنگ و تمدن و ملیت و هویت تاریخی و معنوی یک سرزمین و ملت بزرگ نگسترده است که او؛ با سخنی به شکوه و شگرفای «شاهنامه»اش...
