تغییرات اقلیمی، خشکسالی، تنش دمایی و نبود جریان آب در بستر رودخانه زایندهرود، منجر به پیداش پدیده کُلُروز (زرد شدن برگ درختان) و خزان زودرس درختان چنار در سالهای اخیر در اصفهان شده است و با برگریزان، شاهد خزان در تابستان هستیم. بسیاری از درختان کهنِ ۷۰ تا ۸۰ سال در حاشیه زایندهرود که ریشه آنها در خاک اطراف رودخانه بوده است، اکنون در نبودِ جریان آب روی بستر رودخانه با تنشهای آبی مواجه هستند و با وجود آبرسانی با تانکر، به علت نبود آب کافی و کاهش آبهای زیرزمینی بسیاری از درختان ریشهدار اصفهان دچار تنش خشکی میشوند؛ بهطوری که در تابستان غیر از خشکسالی، شاهد خزان فضای سبز در اصفهان بودهایم.
برخی درختان ایران قرنها پیش از شکلگیری بسیاری از شهرهای امروز ریشه دواندهاند، درختانی که از فراز و فرود تاریخ، جنگها، خشکسالیها و تغییر اقلیم عبور کردهاند و همچنان استوار ایستادهاند، این میراث زنده، تنها بخشی از طبیعت کشور نیست، بلکه گنجینهای از تاریخ، فرهنگ و تنوع زیستی ایران به شمار میرود، گنجینهای که حفاظت از آن، ضرورتی فراتر از یک وظیفه زیستمحیطی است.
