عارف غفارینژاد، نویسنده و کارگردان فیلم کوتاه «پرتاب» و از خانواده ایثارگران، در گفتوگو با خبرنگار حیات درباره شکلگیری ایده این فیلم اظهار کرد: ایده اولیه «پرتاب» توسط فرهاد قراملکی، از دوستانم، مطرح شد و من آن را به فیلمنامه تبدیل و نگارش کردم. به اعتقاد من، نشان دادن تضاد طبقاتی در جامعه با ابزار تصویر و فیلم، هم برای فیلمساز جذاب است و هم برای مخاطب؛ چراکه میتوان از درد مردم سخن گفت و مشکلات جامعه را به تصویر کشید.
وی درباره انتخاب قالب فیلم کوتاه برای پرداختن به مسائل اجتماعی گفت: اصل، موضوع و نحوه بیان آن است. یک فیلمساز میتواند در چند دقیقه یا حتی چند ثانیه، به اندازه یک فیلم ۹۰ دقیقهای حرف خود را به مخاطب منتقل کند. برای من جذاب است که بتوانم در زمان کوتاه، حرفم را با تصویر به بیننده منتقل کنم.
غفارینژاد درباره عنوان «پرتاب» و ارتباط آن با مضمون فیلم توضیح داد: «پرتاب» برای من معنای ویژهای در روایت فیلم دارد. در یکی از پلانها، توپ به سمت پسری پرتاب میشود و همین اتفاق باعث میشود در درون بچههای دیگر نیز نوعی پرتاب و تحول شکل بگیرد؛ تحولی که در نهایت به همدلی آنها با پسری که دمپایی به پا دارد منجر میشود و این موضوع در صحنه گرهگشایی فیلم کاملاً مشهود است.
این کارگردان با بیان اینکه فیلم «پرتاب» تضاد طبقاتی را از زوایای مختلف بررسی میکند، افزود: تلاش کردم این موضوع را از جنبههای اقتصادی، اجتماعی و انسانی مورد توجه قرار دهم. از نظر اقتصادی، لوکیشن فیلم بهخوبی گویای شرایط است. در سینما یک تصویر بدون دیالوگ میتواند از یک شخصیت پردیالوگ، گویاتر باشد. از منظر انسانی نیز همدلی کودکان و تلاش آنها برای کمک به یک نفر، بخش مهمی از روایت را شکل میدهد.
وی درباره واقعی یا تخیلی بودن شخصیتها و موقعیتهای فیلم گفت: این شخصیتها و موقعیتها تا حد زیادی از مشاهدات من در جامعه شکل گرفتهاند. انتخاب کودکان نیز به این دلیل بود که صفا و صداقت خاصی در وجود آنهاست و این ویژگی میتواند در روایت چنین داستانی نمود بیشتری پیدا کند.
غفارینژاد در پاسخ به این پرسش که مهمترین عامل تشدید شکاف طبقاتی در جامعه چیست، اظهار کرد: به نظر من مهمترین عامل، تورم مداوم در جامعه است. تورم در نهایت ارزش درآمدهای ثابت را کاهش میدهد و بیشترین فشار را به اقشار ضعیف جامعه وارد میکند.
وی همچنین درباره فاصله گرفتن از شعارزدگی در فیلم گفت: این مسئله باید از زمان نگارش فیلمنامه حل شود. من تلاش کردم در مرحله نگارش، شعارزدگی را از فیلمنامه حذف کنم تا موضوع از طریق روایت و تصویر به مخاطب منتقل شود.
این فیلمساز سینما را یکی از مهمترین ابزارهای انتقال پیام دانست و گفت: سینما امروزه یکی از مهمترین ابزارهای انتقال پیام و بهترین منبر برای سخن گفتن فیلمساز است. فیلمساز باید آنچه را میبیند، بیان کند و این کار را بهخوبی انجام دهد و واقعیتها را گوشزد کند تا جامعه و مسئولان برای رفع مشکلات تلاش کنند.
غفارینژاد درباره حضور «پرتاب» در سیزدهمین جشنواره بینالمللی فیلم ۱۰۰ تهران نیز بیان کرد: خوشبختانه فیلم «پرتاب» در بخش رقابتی این جشنواره به انتخاب هیئت داوران راه پیدا کرد. اهمیت حضور در این جشنواره برای من، دیده شدن اثر در میان مخاطبان و صاحبنظران حوزه فیلم کوتاه و دریافت نقدهایی است که میتواند به شناسایی نقاط ضعف و قوت و بهبود آثار بعدی کمک کند.
وی با اشاره به یکی از بازخوردهای قابل توجه مخاطبان درباره فیلم گفت: نکتهای که برای من جالب بود، نظری درباره پلان پایانی فیلم بود؛ جایی که زاویه دوربین از بالا گرفته شده و بازی کودکان را نشان میدهد. یکی از صاحبنظران نوشته بود که خدا نیز از این کار و همدلی بچهها برای یک نفر خوشش آمده و این صحنه را میبیند. این نوع نگاه برای من قابل تأمل و جذاب بود.
کارگردان «پرتاب» درباره روند تولید این فیلم نیز اظهار کرد: در مراحل پیشتولید، تولید و پستولید مشکل خاصی نداشتم و روند ساخت فیلم به لطف خدا بهخوبی پیش رفت.
غفارینژاد در پاسخ به این پرسش که اگر امروز فرصت ساخت دوباره «پرتاب» را داشته باشد، آیا تغییری در روایت یا ساختار آن ایجاد میکند، گفت: «نه؛ باز همان پرتاب را میسازم که ساختم.»
وی درباره مسیر آینده خود و احتمال پرداختن به موضوعات اجتماعی در آثار بعدی افزود: دغدغههای روز جامعه را به تصویر کشیدن، میتواند یکی از عوامل موفقیت یک فیلم باشد؛ چراکه مخاطب با اثری که از موضوعات روز نشأت گرفته، همذاتپنداری بیشتری میکند.
این فیلمساز درباره مسئولیت یک فیلمساز اجتماعی در قبال جامعه و مخاطب نیز گفت: فیلمساز باید آن چیزی را که میبیند، واضح بیان کند؛ اما این کار باید به شکلی انجام شود که به هیچکس اهانت نشود. باید واقعیتها همانگونه که هستند، به تصویر کشیده شوند.
غفارینژاد در پایان درباره حسی که دوست دارد مخاطب پس از تماشای «پرتاب» با خود همراه کند، گفت: هر مخاطبی پس از تماشای فیلم ذائقه و برداشت خودش را دارد، اما کسانی که «پرتاب» را دیدهاند، پس از پایان فیلم کمی تأمل کرده و به فکر فرو رفتهاند. برای من این موضوع جذاب است؛ چراکه معتقدم یک فیلم باید بتواند بعد از پایان تماشایش، ذهن مخاطب را تکان دهد و او را به فکر وادار کند.
گفتنی است، فیلم کوتاه «پرتاب» به نویسندگی و کارگردانی عارف غفارینژاد و محصول ایران، با محوریت موضوع تضاد طبقاتی در جامعه ساخته شده است. داستان فیلم درباره چند کودک است که در محلهای فوتبال بازی میکنند و در فاصلهای کوتاه، پسری با دمپایی نشسته و بازی آنها را تماشا میکند؛ تا اینکه توپ به سمت او پرتاب میشود و این اتفاق مسیر روایت را تغییر میدهد.
انتهای پیام/ خرد
نظر شما