کد خبر 313846
۲۵ آبان ۱۴۰۵ - ۱۲:۴۹

شیطنت‌های کودکانه صادق تا آخرین روز مدرسه/ دلتنگی مادران مینابی ابدی است

شیطنت‌های کودکانه صادق تا آخرین روز مدرسه/ دلتنگی مادران مینابی ابدی است

هنوز هم وقتی مادر از روزهای آخر زندگی محمدصادق حرف می‌زند، خاطره‌های کوچک و روزمره یکی‌یکی از ذهنش عبور می‌کنند؛ از شیطنت‌ها و بازی گوشی‌های کودکانه و خنده‌هایش تا اصرارش برای رفتن به مدرسه با پدر، از لباس مشکی ورزشی که در سفر کربلا انتخاب کرده بود تا آرزو داشتن برای اینکه روحانی شود. محمدصادق غلامی، دانش‌آموز کلاس اول دبستان، تنها یکی از دانش‌آموزان کلاسی بود که روز ۹ اسفند ۱۴۰۴، خانواده‌اش منتظر بازگشت او از مدرسه بودند؛ اما آن روز، مدرسه برای او آخرین مقصد شد.

به گزارش «حیات»، دانش آموز شهید «محمد صادق غلامی»، فرزند پنجم خانواده، در ۲۷ آذرماه ۱۳۹۷ متولد شد. او کوچک‌ترین پسر خانواده‌ای با پنج فرزند بود؛ خانواده‌ای که چهار پسر و یک دختر دارد. محمدصادق در زمان شهادت، دانش‌آموز کلاس اول دبستان بود. خانواده غلامی از مهرماه سال ۱۴۰۴ به دلیل شرایط شغلی پدر محمدصادق که مدرس سطح عالی حوزه علمیه و روحانی است، در میناب سکونت داشتند. محمدصادق نیز در همین شهر به مدرسه می‌رفت و در کلاس اول دبستان مشغول تحصیل بود. او کودکی پرانرژی، بازیگوش و اجتماعی بود و به گفته مادرش، حضورش در خانه به‌راحتی احساس می‌شد. شیطنت‌ها، شوخی‌ها و حرف‌های کودکانه‌اش برای خانواده به خاطراتی تبدیل شده که پس از شهادتش، بیش از گذشته برای آنها معنا پیدا کرده است. در جریان بمباران هوایی دشمن صهیونی _ آمریکایی به مدرسه شجره طیبه میناب بود به شهادت رسید. پیکر او پس از شناسایی و انجام مراحل غسل و کفن، به قم منتقل و در گلزار علی بن جعفر (ع) قم به خاک سپرده شد. در ادامه خانم عذرا رقیب مادر دانش آموز شهید محمد صادق غلامی از ویژگی‌ها و اخلاق پسرش می‌گوید.

محمدصادق رفت؛ اما از هر روزش یک خاطره برای ما ماند

عذرا رقیب هستم، مادر محمدصادق غلامی. محمدصادق پنجمین فرزند خانواده بود؛ چهار پسر و یک دختر. محمدمهدی متولد ۱۳۷۹، محمدهادی متولد ۱۳۸۰، مهدیه متولد ۱۳۸۱، محمدابراهیم متولد ۱۳۹۲ و محمدصادق، کوچک‌ترین فرزند خانواده، متولد ۲۷ آذر ۱۳۹۷ بود. محمدصادق در زمان شهادت دانش‌آموز کلاس اول بود. اگر بخواهم از اخلاقش بگویم، اول از همه، بچه خیلی بازیگوشی بود. حافظه خیلی خوبی هم داشت و آن‌قدر شیطنت می‌کرد که اگر صدایش در خانه نمی‌پیچید، می‌فهمیدیم یا خواب است یا خانه نیست. خنده‌رو و اجتماعی بود و خیلی راحت با آدم‌ها ارتباط برقرار می‌کرد. اگر کسی را برای اولین بار می‌دید، سریع می‌توانست با او دوست شود و ارتباط برقرار کند. دوست‌یابی‌اش خیلی خوب بود.

در کنار این شیطنت‌ها، محمدصادق یک ویژگی داشت که برای ما خیلی پررنگ بود؛ راستگویی. همیشه می‌گفتیم «صادق، صادقه». اگر مثلاً برادرها یا خواهرش کاری می‌کردند و به او می‌گفتند به مامان نگو، نمی‌توانست این موضوع را نگه دارد. اگر به او می‌گفتند این را نگو یا این موضوع بین خودمان بماند، نهایتاً چند دقیقه می‌توانست سکوت کند و نمی‌توانست دروغ بگوید.

خیلی شوخ‌طبع بود، خوش‌زبان بود و با کلمات بازی می‌کرد. پرانرژی و بامحبت بود. حالا که دیگر در کنار ما نیست، خیلی از دوستان و اقوام وقتی از او یاد می‌کنند، از همین حرف‌ها و رفتارهایش می‌گویند؛ می‌گویند یادت هست فلان کلمه را به من گفت یا فلان حرکت را انجام داد؟ برای همین می‌گویم محمدصادق لازم نبود حتماً ما را به جایی ببرد یا اتفاق خاصی بیفتد تا از او خاطره داشته باشیم؛ خودش با همان رفتارهای روزمره‌اش برای ما خاطره می‌ساخت. آن زمان که نمی‌دانستیم قرار است چنین اتفاقی بیفتد، دنبال جمع کردن خاطره یا عکس گرفتن از روزهای آخرش نبودیم. همان رفتارهای معمولی خودش، حالا برای ما خاطره شده است.

یک بار دیگر من را به کربلا ببرید

محمدصادق علاقه زیادی به کربلا داشت. یک بار در اربعین او را برده بودیم. چون اربعین خیلی شلوغ بود، پدرش گفت زودتر برگردیم تا دیگران هم که می‌آیند، فرصت زیارت داشته باشند. وقتی برگشتیم، محمدصادق گفت: «خواهش می‌کنم فقط یک بار دیگر به کربلا برویم، من اینجا را خیلی دوست دارم.» دفعه دوم، محمدابراهیم برای اولین بار در اعتکاف شرکت کرده بود و در قرعه‌کشی، اسمش برای یک سفر کربلا درآمده بود. بعد محمدابراهیم همراه من، محمدصادق و برادرش محمدهادی به کربلا رفتیم. محمدصادق حدود ۱۲ روز قبل از شهادتش از کربلا برگشته بود. در همان سفر، یک خاطره دیگر هم برای من ماند. در مسیر مقام امام زمان (عج) به سمت مقام امام جعفر صادق (ع)، یک بازارچه بود. محمدصادق از من خواست برایش لباس بخرم. یک لباس ورزشی مشکی انتخاب کرد که روی آن خط سفید و نوشته داشت. لباس را برایش خریدم. بعد از برگشتن از کربلا، خیلی لباسش را دوست داشت. جمعه غروب که حمام رفته بود؛ وقتی از حمام بیرون می‌آمد، گفت: «می‌شه بریم اون لباس ورزشی رو برام بیاری؟» من هم رفتم و لباس را آوردم. همان لباس را پوشید و صبح روز بعد هم که ورزش داشتند، لباس ورزشی‌اش را درنیاورد و فرم مدرسه را روی همان لباس پوشید. بعداً همین لباس برای ما خیلی مهم شد.

کودکی که می‌خواست راه پدر را در لباس روحانیت ادامه دهد

مادرم می‌گوید محمدصادق از اینکه پدرش روحانی است خیلی خوشحال و به این موضوع افتخار می‌کرد. بارها می‌دیدم که دستش را مشت می‌کرد و به سینه‌اش می‌زد و با همان حالت کودکانه می‌گفت: «من افتخار می‌کنم که بچه یک روحانی هستم.» بعد هم می‌گفت که می‌خواهد خودش هم روحانی شود و راه پدرش را ادامه بدهد. علاقه‌اش به این موضوع فقط یک حرف کودکانه نبود؛ هر وقت صحبت از روحانی بودن پدرش می‌شد، با شوق درباره آن حرف می‌زد.

محمدصادق علاقه زیادی به پدرش داشت و دوست داشت همیشه همراه او باشد. اینکه پدرش روحانی و مدرس حوزه بود، برایش باعث افتخار بود و دوست داشت در آینده خودش هم مثل پدرش لباس روحانیت بپوشد و در همان مسیر قرار بگیرد. حتی به برادر بزرگ‌ترش، محمدمهدی، که او هم روحانی است، علاقه خاصی داشت و او را الگوی خودش می‌دانست.

یک بار هم برای اینکه شبیه داداش محمدمهدی شود، با قیچی قسمتی از موهای خودش را کوتاه کرده بود. وقتی از او پرسیدیم چرا این کار را کردی، گفت: «می‌خواستم عین داداش محمدمهدی بشم.» وقتی پرسیدیم چرا وسط موهایت را هم کوتاه کردی، جواب داد: «اونم می‌خواستم عین بابا بشم.» برای ما این حرف‌ها شیرین و خنده‌دار بود، اما نشان می‌داد که چقدر پدر و برادرش را دوست دارد و چقدر دوست دارد شبیه آنها باشد.

محمدصادق از همان سن کم، خودش را در آینده در جایگاه یک روحانی می‌دید و می‌گفت می‌خواهد راه پدرش را ادامه بدهد. برای یک بچه کلاس اولی، این علاقه برای ما خیلی دوست‌داشتنی بود. همیشه وقتی از آینده‌اش حرف می‌زد، با همان اطمینان کودکانه می‌گفت که می‌خواهد روحانی شود.

گفت مدرسه تعطیل می‌شود؛ اما ما خبر نداشتیم

یک خاطره دیگر هم مربوط به آخرین روزهای مدرسه‌اش است. روز جمعه، هشتم اسفند، به او گفتم بیا بنشین مشقت را بنویس؛ چون کلاس اولی بود و لازم بود یک بزرگ‌تر کنارش بنشیند تا تکالیفش را انجام بدهد. کمی شیطنت کرد و نمی‌آمد. وقتی آمد، یکی دو کلمه نوشت و گفت: «برای چی من باید مشق بنویسم؟»‌گفتم باید بنویسیم، تکلیفی است که خانم معلم به تو داده و فردا می‌روی مدرسه و معلم آن را می‌بیند. اما گفت: «مدرسه‌مان از فردا تعطیل می‌شه.» گفتم کی گفته است؟ گفت: گفتند مدرسه تعطیله. گوشی‌ام را نگاه کردم، دیدم نه در گروه کلاس و نه در گروه مدرسه هیچ پیامی نیامده است. گفتم معلم و مدیر چیزی نگفته‌اند، چرا این حرف را می‌زنی؟ بیا بشین مشقت را بنویس. باز هم اصرار داشت که مدرسه تعطیل می‌شود. گفتم اگر تعطیل شد، زنگ می‌زنند و می‌گویم بیایند دنبالت. چون آنجا بارندگی‌ها هم گاهی شدید می‌شد و اگر شرایط آب‌وهوایی مناسب نبود، مدرسه تعطیل می‌شد و به خانواده‌ها اطلاع می‌دادند. صبح روز بعد هم که می‌خواست برود مدرسه، گفت: «مامان، می‌شه من مدرسه نروم؟» گفتم نه، باید بروی. دوباره گفت: «مدرسه‌مون امروز دیگه کلاً تعطیل می‌شه.» ولی ما نمی‌دانستیم قرار است چه اتفاقی بیفتد. همان لحظه بچه‌مان را راهی مدرسه کردیم.

آخرین سفر محمدصادق به قم، بدون خانواده

ما از چهارم مهرماه ۱۴۰۴ به خاطر شرایط شغلی پدر محمدصادق در میناب ساکن شده بودیم. پدرش مدرس سطح عالی حوزه علمیه است و به خاطر همین موضوع مدتی در میناب بودیم. قرار بود بعد از تعطیلی حوزه و مدرسه‌ها، چهارشنبه به طرف قم حرکت کنیم و حدود ۲۰ روزی در قم بمانیم و شب‌های قدر را هم آنجا باشیم. اما چند روز قبل از اینکه حرکت کنیم، محمدصادق گفت: «من با شماها قم نمی‌آیم.» ما آن زمان فکر کردیم از روی بچگی و شیطنت این حرف را زده است. فکر کردیم شاید منظورش این است که نمی‌خواهد بیاید یا کاری دارد و بعداً به ما ملحق می‌شود. اما زمانی که داشتیم پیکرش را غسل و کفن می‌کردیم و قرار بود با آمبولانس به قم منتقل شود، همان حرفش دوباره در ذهنم آمد؛ گفت: «من با شماها قم نمی‌آیم.» و این بار خودش تنها به طرف قم آمد.

لباس مشکی که از کربلا برایش خریده بودم؛ نشانه پیدا شدن پیکرش شد

حدود ساعت ۱۱ و ۱۵ دقیقه بود که معلم محمدصادق زنگ زد و گفت: بیایید بچه‌هایتان را ببرید، امروز مدرسه تعطیل می‌شود. من برادر محمدصادق را فرستادم دنبالش. تقریباً ۲۰ متر با در مدرسه فاصله داشت که انفجار شروع شد. محمدصادق در ۹ اسفند ۱۴۰۴ به شهادت رسید. حدود ساعت ۲ بامداد دهم اسفند پیکرش را پیدا کردند. بعد از اینکه کارهای اداری، غسل و کفن انجام شد، حدود ساعت یک بامداد یازدهم اسفند، پیکرش را با آمبولانس به قم منتقل کردند. ما هم همان صبح راه افتادیم و به قم آمدیم.

یازدهم اسفند، حدود ساعت ۱۰ شب، در حرم حضرت معصومه طوافش دادند. بعد در میدان شیخ مفید قم، روی دست‌های مردم تشییع شد. روز دوازدهم اسفند هم دوباره از مسجد امام تا حرم حضرت معصومه (س) تشییع کردند و نماز بر پیکرش خوانده شد. در نهایت پیکرش را در گلزار علی بن جعفر (ع) قم به خاک سپردیم.

سخت‌ترین قسمت برای ما شناسایی پیکر بود. وقتی پیکرها را پیدا کرده بودند، به دلیل شرایطی که وجود داشت، چهره‌ها یک مقدار شبیه هم شده بود و شناسایی سخت بود. به آنها گفتم این بچه اصلاً لباس فرم ندارد، دنبال لباس ورزشی‌ها بگردید. لباس‌ها را پیدا کنید و بلوزشان را بالا بزنید، ببینید لباس ورزشی مشکی تنشان هست یا نه. گفتم هرکسی لباس ورزشی مشکی تنش باشد، مطمئن باشید صادق است. همان لباس مشکی که از کربلا برای خودش خریده بود، یکی از نشانه‌های شناسایی پیکر محمدصادق شد. موهای سرش که خودش کوتاه کرده بود هم نشانه دیگری بود.

از ۱۶ دانش آموز کلاس، ۱۱ دانش آموز شهید شدند

کلاس محمدصادق ۱۶ دانش‌آموز داشت. آن روز یک دانش‌آموز غایب بود و از ۱۵ دانش‌آموز حاضر، چهار نفر جانباز و آسیب‌دیدند و ۱۱ نفر شهید شدند. معلم شان هم به شهادت رسید. وقتی به این موضوع فکر می‌کنم که یک کلاس ۱۶ نفره داشته باشیم و از ۱۵ دانش‌آموز حاضر، ۱۱ نفر دیگر برنگردند، واقعاً نمی‌توانم بیانش کنم. الان هم وقتی به روز دانش‌آموز و جای محمدصادق در کلاس فکر می‌کنم، همان حس و حالی را دارم که اول مهر داشتیم. فقط جای او دیگر در خانه و مدرسه خالی است.

کلام آخر

محمدصادق برای ما فقط یک دانش‌آموز کلاس اول نبود؛ بچه‌ای بود که در خانه با شیطنت‌ها، شوخی‌ها، حرف‌هایش، محبتش به پدر و برادرهایش و همان رفتارهای ساده روزانه، برای خودش خاطره ساخته بود. ما آن روزها نمی‌دانستیم هرکدام از آن رفتارها قرار است تبدیل به خاطره‌ای برای همیشه شود. حالا اگر بخواهم آخرین حرفم را به محمدصادق بگویم، می‌گویم برایمان دعا کند که ما هم با شهادت به او برسیم.

خون بچه‌های معصوم و بی گناه میناب، ایران را به طرف پیروزی پیش برد و قطعا خونشان پایمال نمی‌شود. دشمنان فکر نکنند ایران و ایرانی به همین راحتی کوتاه می‌آیند. ما از خون بچه‌های خودمان و خون رهبر شهیدمان نمی‌گذریم. ان‌شاءالله خدا دعاهای ما را قبول کند و شهادت نصیب خودمان هم شود.

انتهای پیام/

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha