به گزارش حیات به نقل از روابط عمومی سازمان حفاظت محیط‌زیست، شینا انصاری در این نامه با اشاره به اهمیت جنگل‌های ارزشمند هیرکانی به عنوان یکی از مهم‌ترین میراث‌های طبیعی و زیستی کشور و بخشی از میراث طبیعی جهانی، بر نقش حیاتی پوشش گیاهی حاشیه رودخانه‌ها در حفظ تعادل اکولوژیک، پایداری منابع آب و خاک و حفاظت از تنوع زیستی تأکید کرد.
وی با بیان اینکه پوشش درختی حاشیه رودخانه‌ها از طریق تثبیت بستر و کناره‌های رودخانه، کاهش سرعت رواناب سطحی، افزایش نفوذپذیری خاک و جلوگیری از فرسایش، نقش مؤثری در کاهش خسارات ناشی از سیلاب دارد، افزود: این پوشش گیاهی همچنین زیستگاه و کریدور حرکتی گونه‌های جانوری محسوب می‌شود و در حفظ پیوستگی زیستگاهی، تأمین منابع غذایی حیات‌وحش و کیفیت آب نقش اساسی دارد.
رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست در ادامه با اشاره به پیامدهای تخریب پوشش گیاهی حاشیه رودخانه‌ها، نسبت به کاهش تنوع زیستی، گسست زیستگاه‌ها و افزایش آسیب‌پذیری اکوسیستم‌های طبیعی هشدار داد.
انصاری با تأکید بر ضرورت پیشگیری از خسارات جبران‌ناپذیر ناشی از تخریب پوشش گیاهی حاشیه رودخانه‌ها و در راستای ماده ۳۶ قانون برنامه هفتم پیشرفت، از استاندار مازندران خواست دستور دهد دستگاه‌های اجرایی استان، از جمله شرکت آب منطقه‌ای، اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری، اداره کل حفاظت محیط‌زیست، فرمانداری‌ها و شهرداری‌ها، در برنامه‌ریزی و اجرای پروژه‌های مرتبط با رودخانه‌ها، ملاحظات حفاظت از تنوع زیستی و پوشش جنگلی حاشیه رودخانه‌ها را رعایت کرده و از هرگونه قطع درختان سرپا در حاشیه رودخانه‌ها خودداری کنند.
در این نامه همچنین بر ضرورت مدیریت اصولی درختان شکسته و افتاده در مناطق چهارگانه تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط‌زیست تأکید شده و آمده است که صرفاً در موارد خاصی که تجمع این درختان ممکن است موجب انسداد رودخانه‌ها و مجاری آبی شود، تصمیم‌گیری باید از طریق کمیته‌ای متشکل از استانداری، اداره کل منابع طبیعی و آبخیزداری، دادستانی، اداره کل حفاظت محیط‌زیست و نمایندگان دانشگاه‌ها و سازمان‌های مردم‌نهاد و بر مبنای ملاحظات علمی و حفاظتی انجام شود.
اهمیت حفاظت از درختان جنگل‌های هیرکانی و ضرورت جلوگیری از قطع آن‌ها
به گزارش ایرنا، جنگل‌های هیرکانی یکی از ارزشمندترین میراث‌های طبیعی ایران و از قدیمی‌ترین جنگل‌های پهن‌برگ جهان هستند که قدمت آن‌ها به حدود ۲۵ تا ۵۰ میلیون سال پیش بازمی‌گردد، این جنگل‌ها که از دوران سوم زمین‌شناسی به یادگار مانده‌اند، در واقع بازمانده جنگل‌های پهن‌برگ دوران باستان هستند که در بخش بزرگی از نیمکره شمالی گسترش داشتند، اما با تغییرات اقلیمی و وقوع عصرهای یخبندان، بخش زیادی از آن‌ها از بین رفتند و محدوده هیرکانی به‌عنوان یکی از پناهگاه‌های طبیعی این پوشش گیاهی باقی ماند.
این جنگل‌ها به عنوان یکی از ارزشمندترین ذخایر طبیعی ایران و میراث طبیعی ثبت شده در فهرست جهانی یونسکو، نقشی اساسی در حفظ تنوع زیستی، پایداری اکوسیستم‌ها و تعادل محیط زیست دارند، این جنگل‌ها با قدمتی چند میلیون ساله، زیستگاه گونه‌های متنوع گیاهی و جانوری هستند و حفاظت از هر درخت آن‌ها به معنای صیانت از بخشی از میراث طبیعی و سرمایه زیستی کشور است.
جنگل‌های هیرکانی از تنوع زیستی چشمگیری برخوردارند و گونه‌های درختی ارزشمندی مانند راش، بلوط، ممرز، افرا، توسکا، نمدار و شمشاد در آن‌ها رشد می‌کند، همچنین این جنگل‌ها زیستگاه گونه‌های جانوری متنوعی از جمله پلنگ ایرانی، خرس قهوه‌ای، مرال، شوکا و گونه‌های مختلف پرندگان هستند.
درختان جنگل‌های هیرکانی علاوه بر تولید اکسیژن، جذب دی‌اکسیدکربن و تعدیل شرایط اقلیمی، نقش مهمی در حفظ خاک، جلوگیری از فرسایش و کاهش خطر سیلاب دارند، این اهمیت به‌ویژه در حاشیه رودخانه‌ها دوچندان است زیرا پوشش درختی و گیاهی حاشیه رودخانه‌ها با تثبیت بستر و کناره‌های رود، کاهش سرعت روان‌آب و جلوگیری از شسته شدن خاک، به پایداری مسیر رودخانه و حفظ زیستگاه‌های طبیعی کمک می‌کند.
قطع درختان در این مناطق، به ویژه در حاشیه رودخانه‌ها، می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیری به همراه داشته باشد، از بین رفتن پوشش گیاهی، افزایش فرسایش کناره‌ها، رسوب‌گذاری در بستر رودخانه، تخریب زیستگاه گونه‌های جانوری و برهم خوردن تعادل طبیعی اکوسیستم از جمله پیامدهای این اقدام است، همچنین با کاهش توان خاک در جذب و نگهداری آب، احتمال تشدید روان‌آب و خسارات ناشی از سیلاب افزایش می‌یابد.
از سوی دیگر، درختان جنگل‌های هیرکانی بخشی از یک شبکه پیچیده و به‌هم‌پیوسته زیستی هستند و جایگزینی درختان کهنسال با نهال‌های تازه کاشت، به معنای بازگشت فوری کارکردهای اکولوژیک جنگل نیست، چرا که شکل‌گیری یک درخت بالغ و ایفای نقش کامل آن در اکوسیستم، به دهه‌ها زمان نیاز دارد.
بنابراین، حفاظت از درختان جنگل‌های هیرکانی، به‌ویژه در حریم و حاشیه رودخانه‌ها، ضرورتی زیست‌محیطی و مسئولیتی بین‌نسلی است، هرگونه قطع درختان در این مناطق باید با حساسیت و نظارت جدی دستگاه‌های مسئول بررسی شود و از هرگونه تخریب، دست‌اندازی و تغییر کاربری که منجر به از بین رفتن پوشش طبیعی جنگل می‌شود، جلوگیری شود.
انتهای پیام//
نظر شما