خیاطی که جانباز ۷۰ درصد نخاعی شد

طیبه یوسفیان، جانباز ۷۰ درصد نخاعی دزفول، با روایت خاطراتی از روزهای فعالیت خود در پشت جبهه و دوخت لباس برای رزمندگان، گفت: پیش از مجروحیتم برای رزمندگانی که عازم جبهه بودند لباس می‌دوختیم و همیشه جمله‌ای روی دیوار محل خیاطی بود که می‌گفت «خواهرم شاید این لباسی که تو داری می‌دوزی، لباس کفن من باشد».

طیبه یوسفیان، جانباز ۷۰ درصد نخاعی دزفول که در بمباران موشکی مهرماه سال ۱۳۶۲ مجروح شده است، در گفت‌وگو با خبرنگار حیات، با اشاره به خاطرات خود از دوران دفاع مقدس اظهار کرد: پیش از مجروحیتم برای خیاطی و دوخت لباس برای رزمندگانی که می‌خواستند به جبهه بروند، در پشت جبهه فعالیت می‌کردم.

وی افزود: در محل خیاطی، خواهران دیگری هم حضور داشتند و با چرخ‌های خیاطی برای رزمندگان لباس آماده می‌کردیم. یکی از چیزهایی که هیچ‌وقت از خاطرم نمی‌رود، نوشته‌ای بود که روی یک پلاک در دیوار نصب شده بود و خطاب به ما نوشته بود: «خواهرم، شاید این لباسی که تو داری می‌دوزی، لباس کفن من باشد.»

یوسفیان ادامه داد: آن روزها علاوه بر فعالیت در پشت جبهه، برای دیدار با خانواده‌های شهدا نیز می‌رفتیم و با فرزندان شهدا دیدار می‌کردیم. این دیدارها و حال و هوای آن روزها خاطرات زیادی برای من به جا گذاشته است.

این جانباز ۷۰ درصد نخاعی با اشاره به روز مجروحیت خود گفت: یک روز که می‌خواستم دوباره برای کمک بروم، در مسیر به خانه یکی از دوستانم رفتم که متأسفانه همانجا بمباران شد. در این حادثه حدود ۸۰ نفر جان خود را از دست دادند و من نیز مجروح شدم.

وی بیان کرد: پس از مجروحیت، ابتدا از دزفول به اهواز منتقل شدم و سپس از اهواز به مشهد انتقال دادند و مدتی در بیمارستان مشهد بستری و تحت درمان بودم.

یوسفیان با اشاره به عوارض ناشی از مجروحیت خود گفت: به دلیل آسیب نخاعی و مشکلاتی که برای کمرم ایجاد شده، توانایی راه رفتن ندارم و سال‌هاست با عوارض این مجروحیت زندگی می‌کنم.

وی ادامه داد: با وجود مشکلات جسمی، تلاش کردم زندگی‌ام را ادامه بدهم و پس از دوران درمان مشغول به کار شدم و در آموزش و پرورش فعالیت کردم.

مهم‌ترین مطالبه‌ام مسکن است

این جانباز ۷۰ درصد نخاعی با بیان اینکه از مسئولان انتظار توجه بیشتر به جانبازان را دارد، گفت: از مسئولان می‌خواهم توجه خاصی به جانبازان داشته باشند و به مشکلات آنها رسیدگی کنند.

وی افزود: یکی از مشکلات اصلی من در حال حاضر مسکن است. شهرستان محل زندگی‌ام با تهران متفاوت است و اکنون که برای درمان به تهران آمده‌ام، شرایط زندگی برایم دشوار شده است.

یوسفیان ادامه داد: می‌خواهم جایی داشته باشم که بتوانم زندگی‌ام را ادامه بدهم. اکنون در آسایشگاه هستم، اما امیدوارم مسئولان برای حل مشکل مسکن جانبازان و فراهم کردن شرایط مناسب زندگی آنها توجه بیشتری داشته باشند.

نسل جوان از ایثارگران الگو بگیرد

وی در پایان با اشاره به پیام خود به نسل جوان گفت: امیدوارم نسل جوان از افرادی که در راه وطن خدمت و جان‌فشانی کردند، الگو بگیرد.

این جانباز ۷۰ درصد نخاعی خاطرنشان کرد: جوانان باید بدانند افرادی بودند که برای دفاع از کشور و مردم، از جان خود گذشتند و در راه وطن فداکاری کردند و امیدوارم این روحیه ایثار و فداکاری در نسل‌های بعد نیز حفظ شود.