به گزارش حیات به نقل از فارس، صنایع نظامی کره شمالی در سالهای اخیر روندی شتابان را در عبور از موشکهای سوخت مایع نسل قدیم و دستیابی به تسلیحات دقیق و واکنشسریع پشت سر گذاشته است.آزمایش اخیر یک سامانه بالستیک نوین که تحت نظارت خود کیم جونگ اون به انجام رسید، نقطه عطف دیگری در دکترین رزمی پیونگیانگ به شمار میرود. این پرتاب آزمایشی ، بیانگر فناوری های جدید مهندسی موشکی و ورود به فاز عملیاتی تسلیحات هایپرسونیک با پروفایل پروازی نامتعارف است؛ سامانهای که طبق تحلیل دادههای فنی، قابلیت تغییر موازنههای دفاعی در شرق آسیا را داراست.بر اساس دادههای تلهمتری ثبتشده روی مانیتور نشان داده شده به کیم، این پرتابه به مدت ۴۴۶.۱ ثانیه در هوا باقی ماند و با طی مسافت ۹۰۸.۲ کیلومتر، به سرعت نهایی ۲۱۴۶ متر بر ثانیه، معادل تقریباً ۶.۳ ماخ، دست یافت. اما شاخصترین مؤلفه فنی در این آزمایش، اوج ارتفاع پروازی بود که در رقم ۳۵.۸ کیلومتر تثبیت شد.
این ارقام نشاندهنده یک پرتابه بالستیک کلاسیک نیست که از مدار سهموی با اوجهای چندصد کیلومتری پیروی کند و حاکی از بهکارگیری یک پرتابه مانورپذیر مافوق صوت با پروفایل پرواز شبهبالستیک در لایههای میانی جو است.پرواز یک موشک در ارتفاع نزدیک به ۳۶ کیلومتری با سرعت بالای ۶ ماخ، مستلزم حل پیچیدهترین معادلات آیرودینامیک و علم مواد است. در این ارتفاع که بخش فوقانی استراتوسفر محسوب میشود، غلظت هوا به اندازهای است که اصطکاک شدید، تنشهای حرارتی عظیمی معادل هزاران درجه سانتیگراد بر دماغه و بالچههای کنترلی وارد میکند. حفظ پایداری سازه، صیانت از سامانههای الکترونیکی داخلی در برابر پدیده یونیزاسیون گازهای اطراف کلاهک و اعمال فرامین هدایتی دقیق در طول بیش از هفت دقیقه پرواز مداوم، نشاندهنده دستیابی طراحان این پروژه به ترکیبات پیشرفته سرامیکی و آلیاژهای دیرگداز مقاوم در برابر فرسایش حرارتی است.
از نقطه نظر تاکتیکی، ارتفاع ۳۵.۸ کیلومتری اهمیت راهبردی خیرهکنندهای در مواجهه با شبکههای پدافند هوایی متخاصم دارد. پدافندهای یکپارچه موشکی مستقر در منطقه، متکی بر تفکیک لایههای دفاعی هستند. سامانههایی نظیر پاتریوت در نسخه PAC-3 MSE معمولاً سقف رهگیری مؤثر خود را در ارتفاعات نزدیک به ۳۵ تا ۳۶ کیلومتر تجربه میکنند و بالاتر از آن کارایی بهینهای ندارند.در نقطه مقابل، سامانه تاد برای انهدام اهداف در ارتفاعات بالاتر طراحی شده و کف ارتفاع درگیری عملیاتی آن عموماً از حدود ۴۰ کیلومتر به بالا آغاز میشود. حفظ مسیر پروازی در ارتفاع تقریبی ۳۶ کیلومتر، دقیقاً ورود به شکاف میانلایهای پدافند هوایی رقیب است؛ ناحیهای که پدافندهای نقطه-پایین فاقد سقف پوشش کافی بوده و سامانههای نقطه-بالا به دلیل شرایط مانوری و غلظت جوی دچار افت شدید کارایی میگردند.افزون بر انتخاب دالان ارتفاعی، مانورپذیری گلایدری سرعت بالای ۶ ماخ باعث غیرقابل پیشبینی شدن نقطه برخورد نهایی میشود. در موشکهای سنتی، رادارهای آرایه فازی پیشاخطار پس از چند ثانیه از خاموش شدن پیشران، قادرند مدار سهموی پرتابه را محاسبه و مکان اصابت را پیشبینی کنند اما زمانی که بدنه کلاهک دارای سطوح متحرک هدایتی در فاز گلاید باشد، با تصحیح مداوم زاویه حمله و مانورهای سمتی، امکان رهگیری زودهنگام توسط موشکهای پدافندی ساقط میشود. این ویژگی، زمان تصمیمگیری سامانههای مدیریت نبرد طرف مقابل را به حداقل ممکن تقلیل میدهد.
مؤلفه بنیادین دیگر در ارزیابی قدرت دفاعی این سلاح، سیستم پیشران سوخت جامد است. موشکهای سوخت جامد برخلاف انواع سوخت مایع که نیازمند فرآیند طولانی تزریق اکسیدایزر پیش از پرتاب و لجستیک آسیبپذیر میدانی هستند، به صورت محصور در پرتابگرهای متحرک ذخیره میشوند.این ساختار امکان آمادگی عملیاتی پایدار و شلیک در کوتاهترین زمان ممکن را فراهم میسازد. ترکیب تحرکپذیری شاسی چرخدار، زمان پرتاب زیر چند دقیقه و شلیک غافلگیرانه، بقاپذیری سامانههای موشکی را در برابر ضربات پیشدستانه دشمن تضمین میکند.توسعه چنین تسلیحاتی از زاویه تئوری بازدارندگی، کارکردی تثبیتکننده در محیط امنیتی تنشآلود شبهجزیره کره ایفا میکند. استراتژی بازدارندگی زمانی موفق است که توان تحمیل هزینه متقابل را به عنوان عاملی غیرقابل مهار به طرف مقابل بقبولاند. هنگامی که یک نیروی نظامی نشان میدهد تجهیزاتش توانایی عبور سیستماتیک از سپرهای پرهزینه ضد موشکی را دارند، عملاً ارزش عملیاتی اقدام پیشدستانه یا ماجراجویی نظامی رقیب از میان میرود؛ چراکه خطای راهبردی در تهاجم، بدون تردید با ضربه دوم غیرقابل رهگیری مواجه خواهد شد.
آزمایش موشک جدید با ثبت مسافت بیش از ۹۰۰ کیلومتر، نشان داد که این سامانه میتواند عمق پایگاههای لجستیکی، بنادر و مراکز کلیدی نظامی پیرامونی را تحت پوشش مستقیم دفاعی قرار دهد. مهندسی موشکی کرهای ها با تکیه بر تولید بومی و تمرکز بر نقاط ضعف معماری پدافندی رقبا، زنجیرهای از بازدارندگی چندلایه ایجاد کرده است که در آن، سرعت هایپرسونیک، انعطافپذیری مسیر پرواز و کاهش زمان واکنش، ارکان اصلی حفظ توازن قوا در منطقه به حساب میآیند.
انتهای پیام//
نظر شما