یه گزارش حیات، حسین قربانزاده در گفتوگو با ایرنا، با تاکید به اینکه نویسندگان باید در آثارشان درباره جنگ و آثار آن بر انسان صحبت کنند، اظهار کرد: افرادی که میگویند درباره جنگ، کشته شدن با کودکان و نوجوانان صحبت نکنیم، اشتباه بزرگی میکنند؛ زیرا کودکان هم در جنگ دخیل هستند، کشته میشوند و تلفات بسیار متعددی از کودکان در جنگ داریم. معتقدم درباره جنگ، عواقب آن و چگونگی جنگ، درباره اینکه ممکن است در جنگ آسیب ببینند و کشته شوند باید با کودکان و نوجوانان صحبت کنیم. در کشور ماهم در زمان هشت سال دفاع مقدس و جنگهای اخیر کودکان متعددی کشته شدند.
نویسنده کتاب «شبهای سفید، خاطرات اسیر آزاد شدۀ ایرانی عبدالحسن طالبی» درباره این کتاب توضیح داد: در این کتاب فردی که به جنگ رفته و اسیر شده، پسر نوجوان ۱۶ سالهای بود، بعد از ۹ سال، وقتی که بازگشت بر اثر شرایط سخت اسارت تقریبا پیرمرد شده بود. نوجوانان باید این موارد را بدانند. باید بدانند که چه اتفاقی برای کشورشان افتاده است و چه کسانی چه کارهایی در برهههایی از زمان کردند، کودکان و نوجوان ما باید بدانند که حفظ کشور تاوانی دارد که باید پرداخت شود. همچنین عواقب هم دارد و ممکن است فرد جانباز شود، دست، پا و چشمهایش را از دست بدهد، نوجوانان باید به این مسائل آگاه باشند، در اینجا نوع گفتن اهمیت پیدا میکند.
آثاری که برای کودکان و نوجوانان درباره جنگ نوشته میشود، باید دارای رگهای از امید باشد
او با بیان اینکه آثاری که برای کودکان و نوجوانان درباره جنگ نوشته میشود، باید دارای رگهای از امید باشد، ادامه داد: من این روزها رمانی درباره کودکان میناب مینویسم و هر روز درباره آن کار میکنم. وقتی خانوادههای این کودکان به مدرسه شجره طیبهای رفتند که موشکباران شده بود با دست و پاهای قطع شده مواجه شدند، نمیتوان این مساله را از نوجوان پنهان کرد، نوجوانان این را دیده اند، پیکر تکهپاره خواهر و برادر خود را دیدند، این اتفاق بسیار خشن، سخت و تلخ است و پنهان کردنی نیست.
هر کودک در آینده میتواند مانع وقوع جنگ شود
قربانزاده درباره نکاتی که در نوشتن کتاب برای کودکان و نوجوانان درباره جنگ باید رعایت شود، توضیح داد: نویسنده وقتی چنین مسائلی را بیان میکند باید حتما رگههایی از امید در نوشتههایش وجود داشته باشد. نویسنده باید بگوید چنین اتفاقی افتاد، اما فردایی هم وجود داد و به این توانایی رسیدیم، باید از آیندهای بنویسد که پسر بزرگ شده و ممکن است از کشورش دفاع و صلح جهانی ایجاد کند. نوجوانان و جوانان وقتی که چنین متنی را میخوانند، متوجه میشوند که در میان این همه سختی کشته شدن خواهر، برادر، مادر و پدر میتواند منادی صلح باشد. هر کودک در آینده میتواند شخص تاثیرگذار باشد و مانع وقوع جنگ شود یا از خانواده و کشورش دفاع کند. این مسائل باید برای نویسندگان ما مهم باشد و آثاری را با این دیدگاه منتشر کنند؛ برای رسیدن به این مرحله بدیها و جلوههای سخت جنگ را هم باید به نوعی در رمان نشان بدهیم.
میتوانیم در داستان و رمان کودکان کشته شده را معرفی و عواقب شهادت آنها بر دوستان و خانوادهشان را روایت کنیم
نویسنده کتاب «روی سیم تار» با تاکید بر اینکه یک نویسنده نمیتواند شسته رفته، تمیز و زیبا درباره اتفاقی مانند کشته شدن دانشآموزان در موشکباران مدرسه شجره طیبه صحبت کند، افزود: کودکان در آنجا تکهتکه شدند، کودکانی که هزاران آرزو داشتند. میتوانیم در داستان و رمان کودکان کشته شده را معرفی و عواقب شهادت آنها بر دوستان و خانوادهشان را روایت کنیم. اینها مواردی هستند که ما و کشوری که درگیر جنگ است حتما باید به آن بپردازند.
او با اشاره به اینکه برخی نویسندگان بر این باورند که مسائل درباره جنگ به شکل غیرمستقیم به کودکان گفته شود، ادامه داد: در هر صورت در دل این غیرمستقیمگویی هم باید امید به آینده وجود داشته باشد. مانند کتاب «ساداکو و هزار درنای کاغذی» نوشته الینور کوئر درباره جنگ جهانی دوم و انفجار بمب اتم نوشته شده است. کودک در کتاب بر اثر تشعشات اتمی میمیرد و این مرگ بسیار دلخراش است، اما تا قبل از مرگ، کماکان درناهای کاغذی را میسازد؛ تلخی مرگ در داستان وجود دارد، تلخی هجران برای پدر و مادر و دوستانش وجود دارد.
نویسنده کتاب «نشان به همان نشان» گفت: در کتاب کتاب «ساداکو و هزار درنای کاغذی» کودک باید با تلخی مواجه شود و آن را بفهمد تا قدر صلح و آرامش را بداند، همچنین بداند که در وضعیت جنگی همهچیز به پایان نمیرسد، زندگی ادامه دارد نه اینکه افسرده شود و تا آخر عمر بترسد و فوبیای جنگ داشته باشد. ما نویسندگان مسائل را روایت میکنیم و امید میدهیم تا کودک و نوجوان بداند که چنین مسائلی در جنگ وجود دارد و خوشیهایی از راه خواهد رسید.
انتهای پیام//
نظر شما