به گزارش حیات به نقل از فارس، کمتر کسی می‌داند یکی از قدیمی‌ترین شعرهای فارسی درباره غدیر را شاعری از قرن چهارم هجری سروده است.

حکیم کسایی مروزی از نخستین شاعرانی است که به‌طور مستقیم درباره امام علی(ع) و جایگاه ایشان در شعر فارسی سخن گفته؛ تا جایی که بسیاری او را آغازگر غدیریه‌سرایی در زبان فارسی می‌دانند.کسایی در دوره‌ای زندگی می‌کرد که شعر فارسی هنوز در آغاز راه خود بود. با این حال، او از این زبان برای بیان باورهای دینی خود استفاده کرد و شعرهایی سرود که بعدها بر شاعران آیینی تأثیر گذاشت.پیش از آنکه غدیریه‌سرایی به یکی از شاخه‌های شناخته‌شده شعر فارسی تبدیل شود، این کسایی بود که نام غدیر و فضائل امام علی(ع) را وارد شعر فارسی کرد؛

مسیری که بعدها شاعرانی مانند ناصرخسرو، سنایی، عطار و مولوی آن را ادامه دادند. اگر کسایی به سراغ اشعار غدیر نمی‌رفت، شاید غدیر در شعر فارسی دفن می‌شد. او در یکی از مشهورترین قصاید خود، مردم را به ستایش کسی دعوت می‌کند که پیامبر(ص) او را ستوده و برگزیده است: «مدحت کن و بستای کسی را که پیمبربستود و ثنا کرد و بدو داد همه کار» و سپس می‌پرسد:«آن کیست بدین حال، که بوده است و که باشدجز شیر خداوند جهان، حیدر کرّار» در این ابیات، کسایی به روشنی از امام علی(ع) نام می‌برد و از جایگاه ویژه ایشان سخن می‌گوید. او در ادامه با یک تصویر شاعرانه، رابطه پیامبر(ص) و امام علی(ع) را چنین توصیف می‌کند:«این دین هُدی را به مَثَل دایره‌ای دانپیغمبر ما مرکز و حیدر، خط پرگار»