به گزارش حیات، یکی از موضوعات مهم در حوزه قوانین سازمان تأمین اجتماعی، بحث اشتغال و بیکاری نیروهای کار است.

بر اساس همین قوانین، نیروهای شاغل تحت پوشش بیمه تامین اجتماعی می توانند به هنگام بیکار شدن به دلایل غیر ارادی؛ از حمایت های بیمه‌ای برخوردار شوند که پرداخت مقرری بیمه بیکاری، در همین راستا است.

اما آنچه لازم است درباره بیمه بیکاری بدانیم

مدت زمان استفاده فرد از بیمه بیکاری بر اساس سابقه و وضعیت تأهل متفاوت است.

برای فردی با حداقل ۶ ماه سابقه بیمه‌پردازی، اگر مجرد باشد ۶ ماه و در صورت تأهل ۱۲ ماه امکان استفاده از مقرری بیکاری وجود دارد.

با افزایش سابقه بیمه‌پردازی‌ فرد، این مدت طبق جدول ماده ۷ قانون بیمه بیکاری افزایش پیدا می‌کند.

البته براساس این جدول، حداکثر مدت دریافت مقرری بیمه بیکاری برای افراد مجرد ۳۶ ماه و برای افراد متأهل ۵۰ ماه تعیین شده است.

نکته مهم

صرفاً بیمه‌شدگان اجباری در کارگاه‌های مشمول قوانین کار و تأمین اجتماعی، امکان بهره‌مندی از مقرری بیمه بیکاری را دارند و بیمه‌شدگان اختیاری، خاص، بازنشستگان، ازکارافتادگان کلی، بیمه‌شدگان حرَف و مشاغل آزاد و اتباع خارجی، مشمول قانون بیمه بیکاری نمی‌شوند.

متقاضیان بیمه بیکاری باید از طریق سامانه جامع روابط کار به نشانی srk.mcls.gov.ir و در زیرسرویس «سامانه درخواست برقراری مقرری بیمه بیکاری»، درخواست مربوطه را ثبت و پیگیری کنند و شعب تأمین احتماعی نقشی در ثبت درخواست افراد یا تعیین مبلغ مقرری بیکاری ندارند.

محاسبه بیمه بیکاری

طبق ‌تبصره یک بند ج ماده ۷ قانون بیمه بیکاری، متوسط مزد یا حقوق روزانه بیمه شده بیکار به منظور محاسبه مقرری بیمه بیکاری عبارت است از جمع کل دریافتی بیمه شده که به‌ مأخذ آن حق بیمه دریافت شده در آخرین ۹۰ روز قبل از شروع بیکاری تقسیم بر روزهای کار، و در مورد بیمه شدگانی که کارمزد دریافت می‌کنند، آخرین مزد عبارت است از جمع کل دریافتی بیمه شده که به مأخذ آن حق بیمه دریافت شده در آخرین ۹۰ روز قبل از شروع بیکاری تقسیم بر ۹۰ و درصورتی که بیمه شده کارمزد، ظرف سه ماه مذکور مدتی از غرامت دستمزد استفاده نموده باشد، متوسط مزدی که مبنای محاسبه غرامت دستمزد قرار گرفته است به منزله دستمزد ایام بیکاری تلقی و در محاسبه منظور خواهد شد.