در حال بارگذاری ...
  • یادداشت؛

    بندگی را چو شهیدان عملی باید کرد

    غلامرضا بنی اسدی

    یادِ شهدا فقط در ذکر نام شان نیست. آنچه در کلام معیار رهبر انقلاب، در ترازِ شهادت ، تعریف می شود، ذکر نام و یاد در اندازه احیای امر شهادت است نه اینکه در ذهن، کپی شناسنامه شهید را حفظ کنیم و فکر کنیم کار تمام است و در اندازه مقامِ شهید هم از خدا طلبکار باشیم. نه، شناختِ شهید و آشنایی عملی با راه و رسم آنان است که ارزش دارد لذا بر سیره و توجه به سلوک شهدا، بسیار تاکید می شود. احیای امر هم یعنی همین. یعنی کاویدن و پوییدن راهی که شهید از کوچه های زندگی در میان ما باز کرد و به خدا رسید. یعنی باید شهید را به دقت مطالعه کرد و یافته ها را به رفتار درآورد و در زندگی، شهیدوار زندگی کرد. این چیزی است که باید در همایش ها و بزرگداشت ها مد نظر باشد و الا برگزاری مراسم با هدف خود همراه نخواهد بود. اجازه دهید بحث را به کاغذی که به شکل برگ درخت بر سیب ها بسته شده بود ادامه دهم که در همایش تجلیل از دانشجویان نمونه شاهد وایثارگر در دانشگاه فردوسیِ مشهد، همراه با یک سیب سرخ به دانشجویان تقدیم می شد. برگه هایی سبز که به سیبِ سرخ، می آمد. دقت که کردم، دیدم بر برگه ها، جملاتِ راهبردیِ شهدا نوشته شده است. روی یکی از برگه ها جمله ای از شهید ابراهیم هادی نوشته شده بود: مشکلِ کارهایِ ما این است که برای رضایِ همه کار می کنیم جز خدا!... دوباره و چند باره می خوانم این نوشته را. شما هم بخوانید لطفا! یادم می آید قرار بود و هست که همه رفتار و سکنات و گفتار و حتی پندارِ مان برای رضای خدا باشد اما ما انگار چنان در غفلت نشسته ایم که همه چیز یادمان می رود. در این فراموشی است که شیطان می آید و دور و بر را چنان شلوغ می کند که به رضایت همه کار داریم جز رضایتِ کسی که باید همه حواسِ مان به او باشد! شهدا، اما حواس شان، جمعِ جمع بود و در مسیر رضایت خدا حرکت می کردند و رضایت دیگران زمانی برایشان مهم بود که در راستای رضای خدا باشد و الا بدان اهمیتی نمی دادند. اینکه امام روح الله به ظرافت می فرمودند "شهید نظر می کند به وجه الله" از آن رو بود که شهید رفتار خود را در راستای هندسه رضایتِ خدا تعریف و تنظیم می کرد. چیزی که ماموریتِ اصلی انسان در زمین بود و هست و خواهد بود، چه خداوند خود فرموده است؛ وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ (سوره شریفه ذاریات آیه 56). یعنی عبودیت، راز آفرینش است. عبد هم جز رضای مولا، کاری خوش نمی دارد. شهدا هم با دریافت این حقیقت فقط برای رضای خدا اقدام می کردند. "قربه الی الله" روح جاری در اعمال شان بود. این چیزی است که باید یاد بگیریم. این آموخته اگر نصب العین عملی ما باشد، احیای شهادت و در تراز شهادت است و ارجمند، و الا اگر به سمتِ عبودیت، حرکت نکنیم، عبادت هم چاره کار نمی شود و نمی تواند ما را به افق های بالا برساند. افق گشایی شهدا هم از آن رو بود که به زندگی از دریچه عبودیت نگاه می کردند و "حیات" شان با بندگی "طیبه" می شد. ما هم چنین به احیای امر شهادت بپردازیم....

        کانال تلگرام
       کانال اینستاگرام



    نظرات کاربران