در حال بارگذاری ...
یادداشت:

دفاع مقدس و کشف استعداد های شگرف

غلامرضا بنی اسدی_ همین اول ماجرا عرض کنم که من نسبت به دفاع مقدس تعصب دارم. نمی توانم ببینم که افرادی دانسته یا ندانسته در این باره ، سخن به گزاف بر زبان آورند. اصلا تحمل این را ندارم که برخی طلبکارانه از مردان و فرماندهان آن حماسه سترگ، میراث نداشته خود را طلب کنند.

 بارها هم با آن ها به بحث برخاسته ام و حرف در حرف شان نشانده ام که به دلایل متعدد "طلبکاران امروز" بدهکار دیروز و امروز و فردایند چه وقتی کشور زیر بمباران، فرزندان و فرصت های شکوفایی خود را از دست می داد، دستی به یاری دراز نکردند، پس امروز باید پاسخگو باشند ، نمه طلبکار اما برای نسل نو، به فراخود بضاعت مضجات خویش حرف دارم دیگران هم جواب دارند اما من پاسخ هایم این است؛  

 

یکم:  ما جنگجو نبودیم. زندگی خواهان رزمنده ای  بودیم که دستمال که نه، پیشانی بندهایی از جنس غیرت  به  سر   می بستیم که بیگانه پر از دردش می خواست. جنگیدیم  نه برای جنگ، بلکه برای صلح و درست از همین رو بودکه واژه      «دفاع مقدس» وارد ادبیات نظامی و حتی اجتماعی و فرهنگی و مذهبی دنیا شد و ما اگر چه قدرتمندانه و غیرت مردانه   می  جنگیدیم، اما هیچ گاه پا از پارادایم دفاع فراتر نگذاشتیم. « تنبیه متجاوز» هم که از آن سخن میگفتیم، در راستای دفاع از   ایران بود.            

                                                                             

دوم: زندگی کنار آتش، همسایگی با دیوانه زنجیری، « یکجا نشینی» با دشمنی که  به هیچ قاعده و قانون دینی، اخلاقی،   انسانی و... پایبند نیست، شرط عقل هم نمی  باشد.  عقل حکم  میکند، آتش را خاموش کنیم تا هراس از آن، آرامش ما را   بر هم نزند. همسایه خودسر و قلدر و بی  قانون را  بر سر جای خود بنشانیم تا آسایش ما، تامین و خود ما ایمن باشیم و   برای رسیدن به اینجا هم باید می جنگیدیم تا آتش فتنه خاموش شود و همسایه  بی قانون به قانون تمکین کند.        

                                                                                         

سوم: صلح با همچون صدام، به سراب هم نمی ماند چه رسد به آب که او  اگر صلح طلب بود، جنگ را آغاز  نمیکرد. اگر   خواهان آتش بس بود، آتش بازی را شروع  نمیکرد و اگر خواهان حس همجواری بود، سوء همجواری را تا مرحله جنگی   خانمان برانداز پیش نمی برد. صلح با صدام مثل فروگذاشتن چوب از  سوی چوپان در برابر گرگ بود. ماجرای کویت و حمله   صدام  و ضمیمه کردن کشوری که در دوستی با او  سنگ تمام گذاشته بود، به خاک عراق این واقعیت را نمایان کرد که از   این دیوانه، احوال سلامتی نمی توان پرسید و از این آتشکام و آتشکار، امید نور  و گرما نمیتوان داشت.                                                                                                                     

چهارم: نقش نسل من در دفاع مقدس، ایستادن به قیمت جان و رفتن به کانون خطر، بدون چون و چرا در برابر فرمان پیری   بود که او را  امام  می دانستیم  و  به حقانیت گفته هایش ایمان داشتیم  و داریم هنوز و لذا خود را بر حق می دانیم.  چون   گفتن ها   و   چرا   کردن ها،   کار   دیگران   بود.  پس  پاسخگویی  درباره  جنگ  هم  با  دیگران است،  ما مدافعان ملت   بودیم که  در دفاع  مقدس  از  خاک و آیین و انقلاب خویش تا آخر ایستادیم.

 

پنجم: ما  همان گونه  که با فرمان پیر روشن ضمیر خویش وارد جنگ شدیم، با فرمان او  هم صلح را پذیرفتیم و تلخی جام   زهر را چون مراد خویش با همه وجود حس کردیم  و اما...  اما اگر کس دیگری غیر از امام، صلح را  می پذیرفت، پذیرش آن   برای نسل من که خسته و زخمی می جنگیدند، آسان نبود.  رزمنده هنگام شنیدن خبر پذیرش قطعنامه، گواه این سخن   است، هر چند میکوشیدند بی صدا گریه کنند.            

         

ششم:  جنگ   با   همه   تلخی  هایش   برای   ما   شیرینی  های   فراوانی   به   همراه   داشت.    در   جنگ   خیلی   چیزها   فهمیدیم،   از   جمله   این   که   فهمیدیم،   با   زانوی   عاریتی   نمی  توان   برخاست   و   راه   رفت،   بلکه   باید   دست   به   زانوی   خویش   گرفت   و   « یاعلی»    گفت   و   برخاست   و   ما   هم   یا   علی   را   از   عمق   جان  فریاد   کشیدیم   و   برخاستیم   در   قامت   یک   ملت   سرافراز.                                                                    

هفتم:  بارها   به   دوستان   گفته ام   که   دفاع   مقدس   اگر   نبود،   این   درست   که   « تلفات»    نداشتیم   اما   « اتلاف   استعدادها»    به   حدی   می  رسید   که   کشور   را   از   پیشرفت   باز   می  داشت   و   به   مثل   گفتم   تا   وقتی   در   شهری   زمین   فوتبال   ساخته   نشود   و   مربی   و   باشگاه   و   تیم   نباشد،   اصلا   استعداد   فوتبال   کشف   نمی  شود   تا   بگوییم،   استعدادها   نابود   شد.    استعدادها   باید   اول   کشف   شود   حالا   این   که   نابود   شود   یا   شکوفا   مرحله   بعد   است.                                                                                

 

  پس   وقتی   امکان   فوتبال   بازی   کردن   نباشد،   فوتبالیست   هم   ساخته   نمی  شود،   چگونه   در   نبود   جنگ،   استعدادهای   فرزندان   ایران   شکوفا   می  شد؟   مطمئن   باشید   هر   یک   از   سرداران   و   امیران   شهید   یا   زنده   سپاه   و   ارتش   اسلام،   در   نبود   دفاع   مقدس   در   کوچه های   جامعه   گم   می  شدند   و   معلوم   نبود   بتوانند   به   معدن   انسانی   برای   توسعه   کشور   تبدیل   شوند   و   به   سند   هویت   ایران   اسلامی.    اینجا   همان   جایی   است   که   امام   جنگ   را   از   الطاف   خفیه   الهی   تعبیر   نمود   و   همو   نیز   بر   فراموش   نکردن   این   مردان   غیرت انذار   داد   اما...        

                                                                                   

هشتم: گاهی   برای   رسیدن   به   یک   معدن   باید   انفجار   انجام   داد   و   برای   ساختن   راه   به   سوی   هدف   هم.    برای   ما   که   سال ها   تحت   اشراف   مستشاران   بیگانه   کار   می  کردیم   و   حق   توحش   هم   می  پرداختیم   و   تحقیر   می  شدیم.    رسیدن   به   معدن   و   تبدیل   انسان ها   به   منابع،   نیاز   به   یک   انفجار   بزرگ   داشت   و   جنگ   همان   انفجار   بود   که   چشم   ما   را   به   منابع   انسانی   خویش-    که   به   قدرت   الهی   لایزال   هم   هست-    و   راه   ما   را   برای   رسیدن   به   فردای   بهتر   و   روشن تر،   باز   کرد.    این   درست   که   کبریت   این   انفجار   را   دشمن   کشید،   اما   « مکروا   و   مکرا... وا.. خیرالماکرین»    اینجا   تفسیر   و   عد   و   سبب   خیر   شد   و   با   این   آتش   که   شعله   کشید،   پروانه های   عاشق،   مکتب   عاشقی   را   رونق   صد   چندان   بخشیدند.                                                                                                                                       

نهم:  در   دفاع   مقدس   کم   هزینه   نکردیم   و   کم   هم   خسارت   ندیدیم   اما   فایده   هم   کم   ندیدیم   و   نمی  دانم   اگر   این   فصل   در   کتاب   تاریخ   ایران   نبود   آیا   می  توانستیم   به   منابع   انسانی   دست   پیدا   کنیم   یا   نه؟...                                         

دهم:    جنگ   شکل   گرفت   و   تمام   شد   اینک   فصل   تامل   و   درس گیری   از   این   واقعیت   و   بهره برداری   از   آموزه های   آن   برای   ساختن   فردای   بهتر   برای   ایران   اسلامی   است

    کانال تلگرام
   کانال اینستاگرام



مطالب مرتبط

نقش بانک‌های خوزستان در دفاع مقدس جمع‌آوری و تدوین می‌شود

نقش بانک‌های خوزستان در دفاع مقدس جمع‌آوری و تدوین می‌شود

براساس تفاهم‌نامه‌ مشترک میان مدیران بانکی استان خوزستان و اداره‌کل حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس استان که در آینده منعقد خواهد شد، نقش بانک‌های خوزستان در دوران دفاع مقدس جمع‌آوری و تدوین می‌شود.

|

شهادت برادرم اراده ما را برای جهاد بیشتر می‌کند

شهادت برادرم اراده ما را برای جهاد بیشتر می‌کند

خواهر شهید حسین‌زاده گفت: به تکفیری‌ها می‌گویم که خیال باطل به سرتان نزند که با شهید کردن حمید و دیگر جوانان ما، سنگرمان را خالی کردید بلکه اراده ما را برای جهاد و شهادت در راه خدا بیشتر کردید.

|

نظرات کاربران