در حال بارگذاری ...
  • موزه صلح نمادی برای پاسداشت مقام جانبازان شیمیایی

    پوریا بهرادکیان_ موزه صلح تهران تنها یک موزه نیست، بلکه همچون آلبوم خاطراتی است که بخشی از تاریخ دوران دفاع مقدس را روایت می کند و در این میان جایگاه ویژه ای برای جانبازان شیمیایی کشورمان در نظر گرفته است تا نسل امروز، بیش از پیش با رشادت های شهدا، جانبازان و ایثارگران کشورمان آشنا شوند.

    موزه صلح نام مکانی که در گوشه دنجی از پارک شهر تهران واقع شده است، محوطه بیرونی موزه را شمشاد ها و درخت های چندین ساله ای پر کرده اند که یکی از معدود نماد های پاکی هوای پایتخت بشمار می روند، اما وقتی وارد سالن موزه می شوی، صدای خس خس نفس های حماسه سازانی را می شنوی که جانشان را در طبق اخلاص گذاشته و نفس هایشان را برای حفظ امنیت ایران و استقرار ارزش های اسلامی به شماره انداختند.

     

    جوانانی که از خاکریزهای خط مقدم جنگ پلی به بهشت زدند و حالا پس از سال ها، عکس هایشان در قاب های چوبی خاطرات، زینت بخش دیوارهای موزه صلح شده است و انسان را به روزهایی می برد که جنگنده های اهریمنی بعث عراق، دست به چنین نسل کشی فجیعی زدند و در این میان، سربازان سلحشور کشورمان که ایران اسلامی را با نفس هایشان بیمه کردند.

     

    وقتی در سالن موزه با خاطرات هم نسلان پدرم هم قدم می شوم وعکس های این شهیدان زنده من را در خلع بی زمانی ذهن غرق می کند، ناگهان صدای سوخته ای را می شنوم که توجهم را در گوشه ای از موزه به خود جلب می کند، مرد میان سالی را می بینم که روی صندلی چرخ دار خود نشسته و با اینکه ماسک اکسیژن بر دهان گذاشته تا سینه زخمی اش را مرهمی باشد، اما همچنان صلابت واستقامت را می توانی در چروک های پیشانی و چین های پای چشمش به وضوح ببینی و همین که به کنار و گوشه موزه نگاه می کند، بغض از دست دادن رفقای سال های بی تکرار حماسه و جهاد، حلقه اشکی می شود و در چشمانش شکوفه می دهد و از روی گونه های نحیف و تاول های سی ساله اش می چکد.

     

    آری، تنها این عزیزان هستند که از تماشای عکس های همرزمانشان راهی جزیره مجنون و سردشت مظلوم می شوند و دورانی را به یاد می آورند که مردم عادی تنها از طریق تلویزیون های چهارده اینچ و صدای شهید آوینی در قالب روایت فتح تجربه اش کردند.

     

    بی گمان نفس های شهرهای کشورمان مدیون تنگی نفس همین جانبازان شیمیایی است که خیلی از آن ها کنارمان زندگی می کنند و ما از شرایط آن ها بی خبریم، جانبازانی که شاید هیچ نشانه ای از جنگ بر جسمشان خودنمایی نکرده باشد، اما ریه هایی زخمی برای آن ها به یادگار مانده است و این یادگار، نقطه وصلشان با شهدا است، ای کاش قدر این ایثارگران سرفراز وطن را بدانیم.

        کانال تلگرام
       کانال اینستاگرام



    مطالب مرتبط

    حال و هوای رزمندگان در ماه محرم

    حال و هوای رزمندگان در ماه محرم

    عزاداری سالار شهیدان حضرت سیدالشهدا زمان و مکان نمی‌شناسد. مهم نیست که در هیئت‌های محل باشی یا در میدان نبرد؛ تنها کافیست که بی‌تاب زیارت حرم امام حسین (ع) باشی و یاد صحرای کربلا بیفتی.

    |

    نظرات کاربران