سه شنبه 20 آذر 1397 |

محتوای یکپارچه
به جای حسرت خوردن باید شاد زیستن را تجربه کرد

معاون فرهنگی بنیاد شهید و امور ایثارگران، در افتتاحیه اردوی نشاط و سلامت همسران شهدا و جانبازان:

به جای حسرت خوردن باید شاد زیستن را تجربه کرد

حیات: معاون فرهنگی و آموزشی بنیاد شهید و امور ایثارگران با اشاره به تحقیقات یک پرستار در یکی از کشورهای خارجی که در یکی از آسایشگاه‌های سالمندان انجام داده است گفت: نتیجه پنج سال تحقیقات این پژوهشگر نشان داد که زنان و مردان سالمند همیشه در آخر عمر خود حسرت‌های زیادی در مورد فرصت های از دست رفته می‌خورند.

به گزارش خبرنگار حیات از کردان، محمدحسن کاویانی راد در افتتاحیه اردوی نشاط و سلامت همسران شهدا و جانبازان که روز دوشنبه در کردان کرج برگزار شد ادامه داد: اولین حسرت این افراد آن بود که ای کاش به خانواده خودمان بیشتر توجه می کردیم، خصوصا زمانی که پدر و مادرمان زنده بودند و آنها را بیشتر درک می‌کردیم، تنهایی پدر و مادرمان را آن زمان نمی فهمیدیم، اما امروز که خود به کهولت سن رسیدیم نبود آنها را بیشتر متوجه می‌شویم.

کاویانی راد با اشاره به دومین حسرت سالمندان بیان کرد: دومین حسرت آن است که ای کاش اینقدر و بیش از حد لازم خودمان را درگیر کار نمی‌کردیم. ای کاش به ابعاد دیگر زندگی توجه می‌کردیم و با کار خودمان را فرسوده نمی‌ساختیم.

وی داشتن شجاعت بیان احساسات را سومین حسرت سالمندان خواند و تصریح کرد: این که خود را در قید و بند قوانین دست و پا گیر قرار دهیم و نتوانیم احساسات‌مان را بیان کنیم حسرت ایجاد می‌کند. حسرت این ها به دلمان می ماند که یک بار راحت نخندیدیم، جرات نه گفتن را نداشتیم. یک بار تعارف را کنار نگذاشتیم و یک بار به خواسته‌ها و احساسات خود توجه نکردیم.

کاویانی راد مشکل امروز جوانان و نوجوانان را فقر عاطفی خواند و گفت: بزرگترین مشکل فرزندان ما فقر فرهنگی است که نمی‌دانند چه می‌خواهند و این مشکل باعث شده تا فاصله‌ بین اعضای خانواده‌ها زیاد شود.

وی ادامه داد: حسرت بعدی ما در دوران کهولت سن آن است که ای کاش رابطه خود را با دوستانمان حفظ می‌کردیم. زود قهر نمی‌کردیم و از دیگران نمی‌بریدم. اگر می‌فهمیدیم دنیا چه زود گذر است به این راحتی رو بر نمی گرداندیم، طوری که برخی از افراد سالیان است که با خانواده خود قهر هستند و از هم خبر ندارند.

معاون فرهنگی و آموزشی بنیاد، شاد زیستن را حسرت آخر زندگی خواند و اذعان کرد: در پایان زندگی مطمئنا حسرت خواهیم خورد که ای کاش شادتر زندگی می‌کردیم و بیشتر می‌خندیدیم. ما در طول شبانه روز چقدر می‌خندیم؟ امروز چند بار توانستیم از ته دل بخندیم؟ اینها را شاید الان متوجه نشویم اما زمانی می‌رسد که دیگر کسی حال خندیدن ندارد.

کاویانی گفت: این داستان، سرنوشت کسانی است که در پایان خط زندگی به عمر از دست رفته خود می‌نگرند و با حسرت چشمشان را به روی دنیا می‌بندند. این حسرت‌ها سرنوشت کسانی است که زندگی موفق نداشته‌اند.

وی در پایان یادآور شد: به جای حسد، کینه و غم باید شاد بود و از فرصت ها استفاده کرد. سعی کنیم از فرصت باقی مانده برای سالم زندگی کردن استفاده بهینه کنیم.