سه شنبه 30 مهر 1398 |

سپاه؛ از یک نهاد تا یک مکتب

1398/02/02 یادداشت؛

سپاه؛ از یک نهاد تا یک مکتب

محمد رضا شهیدی خراسانی؛ امام روح الله، بلند نظر بود. مردی فراتر از پندار برخی ها که دستِ بسته فرداها را می خواند. او انگار زمان هایی را می دید که ما از دیدنش، عاجز بودیم و با همین نگاه هم افق گشایی می کرد. نهادهای اول انقلاب، نماد همین نگاهِ خاص بود. نهاد هایی که هرکدام چون حسنه جاریه، زلال و جاری، راه را برای ادامه انقلاب باز می کردند و می کنند هنوز. این نهاد ها همچنین چونان "وتد" هایی هستند برای خیمه ای که عمود آن ولایت است. خیمه ای که دشمن، سرنگونش می خواهد و برای این هزار حیله در چله کمان می کند اما خداوند می خواهد نور خود را کامل کند. نوری که همه ظلمات را بتاراند و روشنی را سهم و روزی همه مردمان زمین کند. روشنایی که در فرج حضرت مهدی، جلوه تام و تمام آن را خواهیم دید و تا آن روز مقدس هم باز تاریکی را فرصت دامن گستری نخواهیم داد که ما وارثان روح الله ایم. همو که با انقلاب اسلامی، راهی تازه فراروی انسان گشاد.
انقلابی که ، فرزندان استثنایی در آغوش خود پرورد چون برونسی و کاوه و همت و باکری و سلیمانی و رحیمی و قاآنی و فضلی و.... که رهبر فرزانه انقلاب به دفعات آنان را ستودند و به عنوان استثنائات انقلاب از کسانی چون برونسی و بابا رستمی و... یاد کردند. چهره هایی که به اعجاز انقلاب، قد کشیدند و جلوه جلالی دین خدا را نماد شدند. این نماد ها اما بر دامن نهادی رویدند که به نام جاودانه "سپاه پاسداران انقلاب اسلامی" در دوم اردیبهشت 1358، در همان ماه های اول حیات انقلاب، به فرمان راهبردی امام روح الله، تاسیس شد. نهادی که به نوعی می توان برآن نام مکتب هم نهاد. مکتبِ اخلاص و تعاون و ایثار و نوآوری و شهادت. در این مکتب، مردان، از منیت تا اوج از خود گذشتگی، در زمانی کوتاه می پیمودند و ضرب المثل "راه صد ساله را یک شبه پیمودن" در این مکتب بارها واقع و به تجربه ای برای دیگر سبز پوشانِ سبز اندیش تبدیل شده است. اینان از کمترین امکانات، بیشترین بازده را می گرفتند. نه تنها نظر به چرب و شیرین دنیا نداشتند که با پرهیز از آن، در استفاده از حد اقل امکانات هم تقوا می ورزیدند. شاید امروز فهم این مسائل سخت باشد برای نسلِ نو اما مردان قدیم که در این نهاد، به خدمت برخاسته بودند برای خود ساعت پایان کار، متصور نبودند. در عین این که از جان مایه می گذاشتند اما برای خود "حقوقِ رسمی" قائل نبودند چنان که در آغاز حیات این نهاد، پاسداران در حداقل تر از حداقل برای خود برمی داشتند. یکی به اندازه خرید نانِ خالی سفره اش و دیگری به اندازه هزینه آمد و شد و سومی آنچه می گرفت را هم به دیگران می بخشید. در گرفتن چنین با خست رفتار می کردند در داد و دهش اما فریدونی بودند برای خودشان. نه از جهان که از جان خویش هم می گذشتند برای آرمان های بلندی که حضرت ولی ترسیم می کرد. جنگ جهانی 8 ساله را با این روحیه در کنار ارتش و بسیج، به سرفرازی گره زدند و باز از پای ننشستند که رسمِ شان ایستادن پای اعتقادات بود و عزم شان، تحقق آن آرمان ها. همین سلوک غیرتمندانه است که هر نفرشان را هزار بار چون خار در چشم دشمن می نشاند و می نشاند هنوز تا جایی که به کفران سبزی رزم جامه شان، به توهین تروریسم متوسل می شوند قافل از این که همین جسارت نیز باز چون بوم رنگ، به خودشان برمی گردد. می خواستند سپاه را بشکنند و در میان خانواده انقلاب، شکاف اندازند اما به ضد خود تبدیل شد این توطئه و ما همه با همه اختلاف سلیقه، یک رنگ شدیم و با پوشیدن لباس سپاه نشان دادیم، هیچ وقت نباید یک پاسدار را تهدید کنند که هر ایرانی، ولو با اختلاف نظر، در برابر دشمن، یک پاسدار می شود. پاسدار شدیم و ما رسانه ای ها، به نمایندگی از ملت بزرگ ایران سبز نوشتیم که پاسدار می مانیم و این مکتب هر گز، چراغش نه تنها خاموش نمی شود بلکه همیشه نورش درحال افزایش است. دشمنان تاریک ساز هم به چشم خواهند دید روزی را که نور در خرمن ظلمت بنشیند و از آن چیزی باقی نگذارد که تقدیر زمین روشنی و روزی نهایی مردمان، نور است. پاسداران هم با جهاد و شهادت، هرکدام شرابه ای از پیش درآمد نور نهایی هستند که در امامت حضرت مهدی(عج) محقق خواهد شد.
خیلی دوست دارم ببینم وقتی جامه سیاه پندار های ترامپیون، پاره می شود چه حالی دارند؟! وقتی هرچه مکر می کنند نتیجه عکس می گیرند چه به خود می گویند؟ وقتی فرزندان انقلاب را به رغم اختلاف سلیقه در جامه پاسداری دیدند. لرزش دندان هاشان چگونه لب شان را خراشید؟ بگذریم.روز تاسیس سپاه، روز مبارکی است برای انقلاب. بر همه انقلابیون مبارک....

فایل های ضمیمه :

فایل های ضمیمه :

نظرات کاربران
نظر شما
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران :
لطفاً کد امنیتی که در عکس نشان داده شده، را وارد کنید کد امنیتی :