دوشنبه 28 آبان 1397 |

قهرمان ورزشی از خطه حماسه ساز دزفول

1397/08/13 گفت و گو با عبدالرضا جوکار جانباز ستاره رقابت های دوومیدانی

قهرمان ورزشی از خطه حماسه ساز دزفول

سه دهه از جنگ تحمیلی می گذرد و بسیاری از جوانان و نوجوانان آن روز، اکنون محاسن سپیده کرده اند و در دوره میانسالی بسر می برند. این اتفاق، بسی شگفت انگیز است که بعد از گذشت چند نسل، هنوز این مردان پا به سن گذاشته جانباز و ایثارگر، در رقابت های ورزشی به موفقیت های خیره کننده دست می یابند.

به گزارش حیات، خبر خوش پیروزی 3 جانباز، در دور اخیر رقابت های آسیایی، حاوی پیامی دلنشین برای نسل جبهه و جنگ بود. به این بهانه با جناب عبدالرضا جوکار قهرمان نام آور کشورمان در میادین رقابت جهانی و منطقه ای به گفت و گو نشستیم.

جناب جوکار قبل از این که به بحث کارنامه ورزشی شما وارد شویم، از کارنامه دوران جهادی تان به طور اجمال توصیفی ارائه کنید. چه زمانی در جنگ حضور یافتید و ماجرای جانبازی تان به چه شکل اتفاق افتاد؟

اول بگویم که من به دیار مقاومت، شهر دزفول، تعلق دارم و در آب و خاک این شهر تنفس کرده ام. الان که وارد میانسالی شده ام هنوز با خاطرات شیرین دوران مقاومت و دفاع زندگی می کنم. ماجرای مجروحیت من در همان روزهای آغازین جنگ اتفاق افتاد. در سن ۱۱ سالگی بود که بر اثر اصابت ترکش به ناحیه نخاع دچار مجروحیت شدم و این افتخار را پیدا کردم که در جرگه جانبازان قرار بگیرم. جانبازانی که به گروه ۷۰ درصد معروف هستند. مدت زیادی درگیر درمان بودم و بعد از بهبودی نسبی فعالیت های ورزشی را شروع کردم.

دقیقاً ورزش را از چه زمانی شروع کردید. آیا خاستگاه فعالیتتان از همان شهر و استان خودتان بود؟

دوران درمان و بهبودی ام قدری طول کشید. یادم هست اولین بار سال ۶۹ بود که در جشنواره فرهنگی ورزشی معلولین استان خوزستان شرکت کردم. این جشنواره برای انتخاب افراد مستعد جهت حضور در رقابت های قهرمانی برپا شده بود. دست بر قضا، میزبان این رقابت ها، خوزستان بود و من موفق شدم در جمع منتخبان قرار بگیرم. این اتفاق در واقع نقطه عطفی در کارنامه ورزشی من بود. در آن مسابقه مقام چهارم کشور را کسب کردم و این موفقیت، من را نسبت به مسیر آینده ام بسیار امیدوار کرد.

برای خیلی ها این سوال مطرح می شود که چگونه با وضعیت جسمی بعد از مجروحیت به این موفقیت ورزشی دست یافتید؟

تعجب تان چندان بیراه نیست چون واقعاً کسب موفقیت چشمگیر در عرصه ورزشی مخصوصاً برای یک جانباز بسیار دشوار است. تصور کنید در گرمای شدید خوزستان و دزفول، زخم های بدن هم عود می کند. به این جهت ما خیلی سختی ها کشیدیم؛ بویژه در روزهای اول هیچ امکاناتی در شهر دزفول نداشتیم.

در آن فضا، واقعاً مهمترین مسئله برای من این بود که به دیگر افراد جامعه ثابت کنم، فردی که به هر دلیلی معلول می شود، ناتوان نیست. فرقی هم ندارد جانباز باشد یا معلول عادی. معلولیت را نباید نشانه ضعف دانست. از طرف دیگر، هنوز یکی از انگیزه های جدی من این است که در عرصه ورزش قهرمانی، این پیام عملی را به نسل جوان بدهم که در سایه تلاش و همت، همه اهداف قابل دستیابی است.

قدری دقیق تر توضیح دهید که در سه دهه بعد از جنگ، چه مراحلی را در ورزش حرفه ای طی کرده اید؟

من از سال ۷۳ عضو تیم ملی جانبازان معلولان کشور هستم. در این میان حدود ۲۸ سال است که به طور حرفه ورزش می کنم. حاصل حضور من در این تیم طی این سال ها این بوده که توانسته ام بیش از ۴۰ مدال طلا، نقره و برنز در مسابقات پاراالمپیک و پارا آسیایی کسب کنم. چند نقطه اوج کارنامه ورزشی من، همان حضور در ۵ دوره مسابقات پاراالمپیک بوده است. از این بابت بسیار خوشحالم که در طول این سال ها، افتخار پرچمداری کشور را در میدان های رقابت پاراالمپیک لندن داشتم. برای هر ورزشکاری این زیباترین صحنه است که در میان صدها ورزشکار بتواند گام در میدان رقابت المپیک بگذارد.

به بحث مشکلات در مسیر فعالیت های حرفه ای تان اشاره کردید، در حال حاضر چه موانع و کمبودهای جدی در حوزه ورزش جانبازان وجود دارد؟

در یک مرحله الحق و الانصاف بنیاد شهید و امور ایثارگران تلاش زیادی را برای ایجاد زیرساخت مناسب برای ورزش جانبازان انجام داد و سرمایه گذاری چشمگیری در این عرصه صورت گرفت. اما مدتی بعد از میزان توجه به این حوزه کاسته شد. ما در بخش ورزش جانبازان همچنان توقع داریم، بنیاد به حمایت و سرمایه گذاری بپردازد ضمن این که ارگان های دیگر هم چندان توجهی به ورزش جانبازان ندارند.

نکته مهمی که باید در نظر داشت این است که بحث ورزش برای قشر جانبازان و ایثارگران ما یک امر تفننی و سرگرمی نیست. می دانید ورزش به طور مستقیم با سلامتی و زندگی آنها گره خورده است یعنی اگر به ورزش جانبازان توجه کافی شود خود به خود هزینه های درمان شان کمتر می شود و ما بسیاری از صحنه های تلخ ناشی از رنج روحی و جسمی جانبازان عزیز را شاهد نخواهیم بود.

خوشبختانه ما تا به امروز با این کمبودها و مشکلات کنار آمدیم. بارها اتفاق افتاده که در زمین تمرین، بدون مربی و کمک دستهایمان مانده ایم. برخورداری از یک زمین ورزشی مناسب و امکانات اولیه مثل مربی، انتظارات بالایی نیست.

در مقایسه با سایر ورزشکاران می توانید بگویید که ایثارگران ورزشکار چه ویژگی متمایزی دارند؟

قبل از این، اشاره هایی به این بحث داشتم که جانبازان بعد از جنگ با چه دشواری های روحی مواجه شدند و با وجودِ نبود امکانات ورزشی، چه موفقیت های شگفت انگیزی را کسب کرده اند. حقیقتاً جانبازان ورزشکار ما وقتی برای مصاف در آسیا یا رقابت های بین المللی آماده می شوند با همان روحیات و انرژی دوران دفاع مقدس، کار می کنند.

احساس جانبازان عزیزمان را وقتی که پرچم جمهوری اسلامی در پایان مسابقات برافراشته میشود، نمی توانم وصف کنم. البته عموم ورزشکاران ما با همین تعصب مبارزه می کنند اما برای یک جانباز که روزی به عشق همین پرچم و با آرزوی سرافرازی این نظام جنگیده و مجروح شده، رقابت های بین المللی یک معنا و مفهوم عمیق تر دارد.

شما برخورد هیأت ورزشی کشورهای دیگر با بازیکنان معلول شان را دیده اید. چه تفاوتی در این باره نظر شما را جلب کرده است؟

درست است در این سه دهه به کشور های مختلفی برای رقابت ورزشی سفر کرده ایم و از نزدیک شاهد نحوه برخورد آنها با معلولان شان بوده ایم. با آنکه معلولانی که از کشور های دیگر در مسابقات شرکت می کنند، معلول جنگی نیستند اما در نهایت احترام و ارزش بالا، به صحنه می آیند.

از این نظر فکر نمی کنم در کشور ما معلولان هنوز در آن سطح قرار گرفته اند. خیلی از سازمان ها و ارگان های مرتبط با جانبازان، بعد از این همه سال برای فعالیت ورزشی جانبازان، مناسب سازی انجام نداده اند.

خود بنده که ویلچری هستم در بسیاری از مراکز با فقدان امکانات برای عبور و مرور جانباز روبرو بوده ام؛ بنابراین معتقدم که هنوز توجه و تسهیلات درخور و شایسته ای در اختیار جانبازان قرار نگرفته است.

پیشنهاد خاصی هم در این باره دارید؟

کمابیش در لابلای بحث نظراتم را گفتم درخواست من این است که با مطالعه و نگاه به امکاناتی که کشورهای طرف رقابت ما برای تیم های معلولان فراهم کرده اند نهادهای مسئول ما فضا، امکانات و اعتبار لازم را برای گروه های ورزشی جانبازان و معلولان فراهم کنند. اگر می خواهیم قهرمانان جنگ ما همچنان فاتح سکوهای رقابت های ورزشی باشند اولین و ضروری ترین گام، همین است./حیات طیبه 

فایل های ضمیمه :

فایل های ضمیمه :