یکشنبه 22 تیر 1399 |

07:57:0    1399/04/08

روایت تلخ یک پرستار از بمباران شیمیایی سردشت / تعداد مجروحین بیشتر از چهار برابر تخت های بیمارستان شهر بود

پرتویان از پرستاران بیمارستان سردشت با بیان اینکه بعد از بمباران شیمیایی این شهر توسط رژیم بعث عراق، عده زیادی از مردم به علت عدم آگاهی آشنایی با بمباران شیمیایی آلوده شدند، گفت: حجم مجروحین این فاجعه به حدی بود که ما در روی هر تخت بیمارستان ۴ نفر را می خواباندیم و آنها را مداوا می‌کردیم.

به گزارش پایگاه خبری حیات، حسین پرتویان یکی از شهروندان اهل تسنن سردشت است که بیش از ۳۰ سال در شبکه بهداشت این شهر در سمت مسوول پرستاری، مدیریت بیمارستان و مسوول آموزش بیمارستان به مردم این شهر خدمت کرده است.
وی در خصوص فاجعه بمباران شیمیایی سردشت صحبت هایش را در گفت و گو با تسنیم اینطور شروع کرد: من در زمان انقلاب وارد بیمارستان شهر سردشت شدم و به مجروحین و بیماران این شهر و رزمندگان خدمت رسانی می‌کردم. همچنین در طول این سال‌ها به عنوان مسوول آموزش در پادگان جندالله سپاه به رزمندگان آموزش کمک‌های اولیه و آموزش مقابله با حملات شیمیایی می دادم.


وی ادامه داد: حدود ساعت ۴ و ۳۰ دقیقه هفتم تیر سال ۶۶ بود که فاجعه بمباران شیمایی رخ داد. هر هواپیماهایی که می خواست برای موشک باران به دیگر نقاط برود از سردشت عبور می‌کرد و مردم می‌دیدند که هواپیماها از بالای شهر عبور می‌کند اما در آن روز خود این شهر قربانی حملات این هواپیماها شده بود. 
این پرستار تصریح کرد: پس از آنکه سردشت بمباران شد، از اطراف صدای شلیک توپ و گلوله به گوش می‌آمد اما مردم به سرعت به کمک شهدا و مجروحین شتافتند و به علت اینکه مردم با بمب شیمیایی آشنایی نداشتند شناسایی آن سخت بود. بنابراین عده زیادی از مردم به علت عدم آگاهی از این موضوع آلوده شدند. 
پرتویان با بیان اینکه ظرفیت بیمارستان سردشت ۶۴ تخت بود ولی حجم مجروحین این فاجعه به حدی بود که ما در روی هر تخت بیمارستان ۴ نفر را می خواباندیم و آنها را مداوا می‌کردیم، اظهار کرد: حجم مجروحین این فاجعه به حدی شد که محیط و حیاط بیمارستان مملو از مجروح شد و با هماهنگی و همکاری سپاه پاسداران مجبور شدیم مابقی مجروحین را در آسایشگاه تربیت بدنی سردشت مداوا کنیم. با توجه به کمبود آمبولانس و خودرو برای جابجایی این مجروحین آنها را با دوچرخه به این مکان می‌بردیم و مداوا می‌کردیم. 
وی افزود: ما در این مدت بسیار کم استراحت داشتیم و حتی در موقع خوردن غذا با همان دست‌های آلوده به لخته های خون مجبور بودیم غذا بخوریم. آن قدر حجم کار بالا بود که خودم که به این عارضه دچار شده بودم، بعد از یک هفته برای مداوا به تبریز رفتم. همچنین همسر و دو فرزندم نیز دچار عارضه شیمیایی شدند. این فاجعه از نظر جسمی در ریه، پوست و اعصابم شیمیایی اثر گذاشته است و آزارم می‌دهد. این درد و عارضه سال‌های سال هم در نسل‌های آینده این شهر تاثیر گذار است.
بنابه این گزارش، سردشت اولین شهری در جهان است که شیمیایی شده است و به گفته اوحدی رییس بنیاد شهید و امور ایثارگران، بمباران شیمیایی سردشت 120 شهید، 1500 جانباز و بیش از 4500 مصدوم شیمیایی به همراه داشت.

فایل های ضمیمه :

فایل های ضمیمه :

چاپ
نظر شما
لطفاً کد امنیتی که در عکس نشان داده شده، را وارد کنید کد امنیتی :
نظرات کاربران