جمعه 9 خرداد 1399 |

رعایت دستورالعمل های بهداشتی، تنها راه قطع زنجیره انتقال کُروناست

12:7:0    1399/02/27 گفت و گو با دکتر جواد مینویی فر، متخصص حوزه بیماری های عفونی و سرپرست پژوهشکده علوم پزشکی و مهندسی جانبازان

رعایت دستورالعمل های بهداشتی، تنها راه قطع زنجیره انتقال کُروناست

یکی از با اهمیت ترین ابعاد پدیده COVID19 یا همان بیماری کُرونا ناشناختگی آن است که باعث شده جمعی زیادی از محققین و پژوهشگران حوزه پزشکی در چهار گوشه جهان ، با تحقیقات شبانه روزی به دنبال یافتن ساز و کار و ماهیت این ویروس بسیار پیچیده باشند، همین امر نشان می دهد که نقش تحقیقات علمی در قطع زنجیره انتقال و یافتن واکسنی جهت غلبه نهایی بر این ویروس خطر ناک تا چه اندازه حیاتی است؛پایگاه خبری حیات گفت و گویی را با پزشک ایثارگر، جواد مینویی فر ، متخصص بیماری های عفونی و سرپرست پژوهشکده علوم پزشکی و مهندسی جانبازان انجام داده که در طول دوره بروز این ویروس، بطور مستمر در حال تحقیق و پژوهش پیرامون راه های اثر بخش تر برای مهار و کنترل این بیماری، بخصوص در میان جامعه ایثارگران بوده است. تحقیقاتی که نتیجه آنها مستقیما در اختیار کادر درمانی قرار می گیرد و پزشکان و پرستاران را در جهت ایفای نقشی حداکثری برای کنترل و مهار ویروس کرونا یاری می رساند.

ضمن تشکر از وقتی که در اختیار پایگاه خبری حیات قرار دادید، لطفا یک معرفی اجمالی از خودتان و حوزه فعالیت های تان بفرمایید:
من جواد مینویی فر هستم ، پزشک فارغ التحصیل دانشگاه شهید بهشتی. دوره MPH(مهارت بهداشت عمومی) را  در دانشگاه بهزیستی گذارندم و همچنین دوره تخصصی بیماری های عفونی و گرمسیری را نیز از دانشگاه شهید بهشتی اخذ کردم. سال 76 وارد حوزه معاونت بهداشت و درمان بنیاد شهید و امور ایثارگران شدم و در حال حاضر سرپرست پژوهشکده علوم پزشکی و مهندسی جانبازان هستم.

لطفا قدری برای خوانندگان ما درباره پژوهشکده بفرمایید، از چه سالی تاسیس شده، حوزه فعالیت های آن در چه زمینه هایی است و چه اهدافی را دنبال می کند؟
بله... پژوهشکده از ابتدای دهه 70 شروع به کار کرد. در ابتدا واحدی بود که به ساخت اندام های مصنوعی می پرداخت و همچنین پژوهش های بسیار ارزنده ای مرتبط با این موضوع در آن صورت می گرفت، با گذشت زمان برخی از واحد ها از آن جدا شد و در نهایت بصورت یک مرکز صرفا پژوهشی که متمرکز بر پژوهش های کاربردی مرتبط با گروه ایثارگران و جانبازان معزز کشور است درآمد.

این مرکز پژوهشی از زمان بروز  و همه گیری ویروس کُرونا، فعالیت هایی خارج از چارچوب فعالیت های معمول پژوهشکده را در دستور کار خود قرار داده است؟
ما در پژوهشکده،از زمانی که علائم ویروس کُزونا در چین ظاهر شد، به ترجمه دستور العمل هایی که از خود کشور چین و همینطور از «سازمان بهداشت جهانی» ارسال می شد مبادرت کردیم، و متون ترجمه شده را در اختیار معاونت بهداشت و درمان و ستاد بنیادشهید می گذاشتیم، بعد از تشدید بیماری و ورود آن به کشور،  «کمیته مبارزه با کرونا» را تشکیل دادیم که خود بنده دبیر این کمیته بودم و سعی کردیم از طریق این کمیته فعالیت هایمان متمرکز تر کرده و به اقدامات درمانی بنیاد سرعت بیشتری ببخشیم. برای مثال ما از همان روزهای آغازین، دستور العمل های متعددی را برای استان ها و برای جانبازان گروه های مختلف  تهیه و ابلاغ کردیم و همزمان با راه اندازی یک بخش مختص کُرونا برای ایثارگران در بیمارستان مصطفی خمینی، تا حدود زیادی فعالیت های خودمان را متمرکزتر کرده و جهت دهی آن را مشخص تر کردیم. در نهایت می توانم بگویم که با فعالیت هایی که « کمیته مبارزه با کُرونا» در طول این مدت انجام داد ، معاونت بهداشت و درمان بنیادشهید وامور ایثارگران،  اشراف بسیار بیشتر و دقیق تری نسبت به مواردی  که در میان گروه جانبازان، به این ویروس مبتلا می شدند را اخذکرد و موفق شد به نحو موثرتری نسبت به درمان و البته پیش گیری از ابتلا به این ویروس در گروه جانبازان، اقدام کند.

از دیگر اقدامات این کمیته بگویید، در زمینه آموزش و اطلاع رسانی به چه صورت عمل می کردید؟   
شاید بتوان گفت، با توجه به رسالتی که پژوهشکده دارد،  اقدامات ما بیشتر در حوزه آموزش و اطلاع رسانی بوده است، برگزاری جلسات برای پرسنل بنیاد مثل اعضای شرکت «متُد» که مستقیما با جانبازان و گروه هدف درگیر هستند و به آنها خدمات رسانی می کنند و آموزش راه های پیشگیری از بیماری به آنها، همچنین برگزاری دوره هایی که به صورت مجازی و آنلاین برای جانبازان گروه های مختلف انجام می گرفت، از فعالیت هایی است طی این مدت در این راستا انجام شده است.

از آنجایی که رسالت پژوهشکده در حوزه آموزش و اطلاع رسانی و بخصوص پژوهش در زمینه مشکلات و بیماری های جانبازان است، آیا مخاطرات بیماری گروه هدف شما که جانبازان معزز کشور هستند نسبت به سایر اقشار بیشتر است؟
اولا اینکه، بخش عمده ای از گروه هدف ما، والدین شهدا هستند که اکثرا سالمندند و همانطور که می دانیم مخاطرات این ویروس برای گروه سنی سالمندان بسیار بیشتر از سایر اقشار جامعه است. پس در این مورد گروه هدف ما تفاوت خاصی با سایر اقشار جامعه ندارد.  در مورد گروه جانبازان؛ ما بسیار نگران جانبازان شیمیایی بودیم که با دستور العمل های بسیار جدی و سفت و سختی که به آنها ابلاغ کردیم، امید داریم که این عزیزان با رعایت کامل دستور العمل ها و استفاده از وسایل و تجهیزات پیشگیری مثل دستکش ، ماسک و ضد عفونی کننده ها، که در اختیارشان قرار داده ایم، از میزان مخاطرات آنها کاسته شود.اما متاسفانه  از آنجایی که  این عزیزان جانباز در سراسرکشور پراکنده هستند، هنوز آمار دقیقی از اینکه چه تعداد از این افراد درگیر بیماری شده اند در دست نداریم. اما آنچه که هم اکنون به عنوان آمار رسمی در دست ما قرار دارد گویای این است عزیزان جانباز درگیری چندانی با این بیماری نداشته اند.البته در مورد جانبازان نخاعی، احتمال مخاطرات بیشتری می رفت، مثلا در یکی دو آسایشگاه ما گزارشی هایی مبنی ابتلا دریافت کردیم که بلافاصله مداخلات درمانی صورت گرفت. اما آنچه از آمارها بر می آید در این زمینه تنها یک مورد فوت ناشی از ویروس کُرونا داشته ایم. در بیمارستان های روانپزشکی تهران؛ از آنجا که خود من بصورت مستقیم درگیر آن بوده ام، به محضی که گزارش مشکوکی به دست ما می رسید بلافاصله فرد جانبازی که درگیر بیماری بود از بیمارستان خارج می شد و افرادی که در نزدیکی با او بودند کاملا تحت نظر قرار می گرفتند تا از سلامت آنها اطمینان حاصل شود. ما در بیمارستان روانپزشکی تنها یک مورد ابتلا داشتیم که به سرعت به بیمارستان ساسان انتقال داده شد، در بیمارستان نیایش هم یک مورد داشتیم که به بیمارستان مصطفی خمینی منتقل شد و فکر می کنم روز 9 فروردین هم تعدادی مورد مشکوک در بیمارستان نیایش گزارش  شد که در همانجا ویزیت شدند و خوشبختانه هیچکدام مشکلی نداشتند.

پس از شناسایی افراد مبتلا ، روند درمانی آنها به چه صورت انجام می گرفت؟ آیا درمان این عزیزان جانبازبخصوص جانبازان شیمیایی مشابه سایر افراد است، یا تفاوتی در پروتکل های درمانی آنها وجود دارد؟
همه کادر های درمانی در سراسر کشور تابع پروتکل های وزارت بهداشت هستند و ما نیز از این قاعده مستثنی نیستیم، از آنجایی که قسمت عمده ای از جانبازان ما، افراد زیر 25 درصد جانبازی هستند، و ضایعه جدید ای ندارند، مثل جمعیت عمومی کشور در هر شهر و استانی که هستند به مرکز درمانی منتخب خودشان مراجعه می کنند. در تهران که درصد بیشتری از عزیزان جانباز در آن زندگی می کنند، ما سه مرکز درمانی را در نظر گرفتیم که جناب اقای دکتر عباس پور،معاون محترم بهداشت و درمان بنیاد بصورت مستمر آنها را پیگیری می کردند. در بیمارستان ساسان ما 1 بخش برای بیماران کرونایی داشتیم، در بیمارستان مصطفی خمینی 2 بخش و یک آی.سی.یو و در بیمارستان نورافشار 2 بخش و 2 آی.سی.یو ، که عزیزان به محض احساس ناراحتی می توانستند مراجعه کرده و ویزیت شوند. در مورد جانبازان شیمیایی باید بگویم که با توجه به اثرات مشخص این ویروس بر سیستم تنفسی بیماران و از آنجایی که جانبازان شیمیایی ما عمده ترین مشکل شان مشکلات دستگاه تنفسی می باشد، اهمیت بسیار زیادی داشت که از محافظت های بسیار بیشتری برخوردار باشند. ما تمام اطلاعات و آموزش ها را به این عزیزان ارائه دادیم و تلاش کردیم تا با آشنا سازی آنها با خطرات بالقوه آن برای این افراد خود مراقبتی و همچنین مراقب های بیمارستانی را بالاتر ببریم، در مورد پروتکل های درمانی نیز باید بگویم که در کل تفاوتی وجود ندارد، تنها این دسته از جانبازان ما، شاید آسیب پذیری بیشتری نسبت به سایرین داشته باشند .

آیا با همکاری پژوهشکده، کادر پزشکی و پرستاری داوطلب به مراکز درمانی فرستاده شده است؟
از آنجایی که مرکز ما، یک مرکز پژوهشی محسوب می شود و در حوزه اجرایی فعالیت نمی کند، پس در واقع این کار جزو وظایف ما محسوب نمی شود، تنها فردی که در این پژوهشکده به صورت مستمر در امر درمان درگیر بوده، خود من هستم که به دلیل تخصصی که در حوزه بیماری های عفونی داشته ام، کاملا در این مدت در بطن وقایع بوده ام و حتی در ایام تعطیل نوروز هم در بیمارستان ها و مراکز توانبخشی انجام وظیفه می کردم.

اهمیت کارهای پژوهشی و تحقیقاتی را در مقابله با این بیماری و ریشه کن کردن آن تا چه میزان می دانید؟  
 بیماری  ناشی از ویروس کرونا یک بیماری کاملا جدید و ناشناخته است که تمام دانش بشری در مورد آن بیش از سه ماه نیست. ما با مراکز درمانی مختلف و با مراکز پژوهشی متعددی ، تحقیقاتی را ترتیب داده ایم و با همکاری دوجانبه و متمرکز تلاش می کنیم علاوه بر ارائه دستور العمل های به روز شده ، نتایج تحقیقات خودمان را به واحد های ستادی بنیاد ارسال می¬کنیم. پژوهشکده در تمام جلساتی که در خصوص بیماری کُرونا در ستاد بنیاد برگزار می شود،و تصمیم گیری هایی که در این ستاد انجام می گیرد، به عنوان عضوی فعال و دبیر کارگروه کُرونا حضور جدی و مستمری دارد.


برای پرسش آخر، از آنجا که به  گفته جناب عالی، ما با یک ویروس بسیار ناشناخته و به شدت مسری و خطرناک روبرو هستیم، چه توصیه ای به هموطنان و جامعه ایثارگری کشور دارید؟
من روز گذشته در جمع جانبازان نخاعی عزیزمان گفتم که این ویروس بر اساس تخمین هایی که سازمان بهداشت جهانی زده است، تا سال 2022 در کنار ما خواهد بود.  بنابراین از جامعه ایران و همینطور جامعه ایثارگری درخواست می کنم که  به امر آموزش و اطلاع رسانی اهمیت زیادی بدهند، چرا که چاره ای نداریم جز اینکه، یاد بگیریم چگونه با آن زندگی کنیم، نکته بعدی اینکه این بیماری تا به امروز هیچ واکسن و درمانی برایش یافت نشده است و واکسن هایی که در جهان در حال «دِوِلوپ» و پیشرفت هستند، اگر هم به نتیجه رضایت بخش خود برسند،حداقل تا یک سال آینده به سهولت در دسترس نخواهند بود؛ بنابراین باید یاد بگیریم که با این ویروس به عنوان جزئی از طبیعت کنار بیاییم و زندگی کنیم. نگاه کنید و ببینید که کشور چین با یک میلیارد و چهارصد میلیون نفر جمعیت، فقط چیزی حدود88 هزار نفر درگیر این ویروس شدند، پس می شود پیشگیری کرد و پیشگیری مهمترین جز اش این است که دستور العمل های بهداشتی را رعایت کنیم، کارهای ساده ای مثل زدن ماسک، شست و شوی دست ها، رعایت بهداشت  عمومی و فاصله اجتماعی، حضور نداشتن در تجمعاتی که احساس می کنیم فاصله گذاری اجتماعی در آن رعایت نمی شود، تا حدود بسیاری می تواند از ابتلا به این بیماری جلوگیری کند. امیدوارم هم وطنان عزیز این توصیه های بهداشتی را با جدیت دنبال کنند تا انشالله واکسن آن پیدا شود و بتوانیم از این بیماری خطرناک رهایی پیدا کنیم.

فایل های ضمیمه :

فایل های ضمیمه :

چاپ
نظرات کاربران
نظر شما
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران :
لطفاً کد امنیتی که در عکس نشان داده شده، را وارد کنید کد امنیتی :