یکشنبه 24 شهریور 1398 |

نامِ پدرِ همه شهیدان حُسین است!

1398/06/16

نامِ پدرِ همه شهیدان حُسین است!

حیات: غلامرضا بنی اسدی

ما یک شناسنامه کاغذی داریم که هر کس را به یک نام و یک نشان معرفی می کند با محل تولد گوناگون و البته پدر و مادر متفاوت. این شناسنامه در هر کشور به نوعی است اما ما یک شناسنامه اعتقادی هم داریم که شاید در هیچ کجای جهان کاغذی نشده باشد اما واقعی و حقیقی است. شناسنامه ای که صادره از کربلاست و جای نام، هر اسمی را هم که گذاشته باشند، جای اسم پدر، قطعا اسم حسین نوشته می شود که او "ابا عبدلله " است؛ پدر همه عباد و بندگان خدا. کسانی که فهمیده اند راز های خلقت را و می دانند که برای ایستادن در شمار وارثان ثارالله باید نسبت بنوت خود را به حسین(ع) اثبات کنند. کم هم نبودند کسانی که اثبات کردند. لااقل به تعداد شهدا. کم هم نیستند کسانی که می توانند اثبات کنند. درست به اندازه کسانی که در تراز شهادت پرورش یافته اند. 
اصلا محرم و کربلا و شهید و شهادت، محدودیت پذیر نیستند. مدام در حال نوشوندگی هستند بی انکه رنگ کهنگی بپذیرند. من این نگاه جاودانی شهید آوینی را خیلی می پسندم که بر "سجل" معرفتی ما بسیار توجه می ورزید. من جان می گیرم به این سخن که " هر کس می‌خواهد ما را بشناسد داستان کربلا را بخواند. اگر چه خواندن داستان را سودی نیست، اگر دل کربلایی نباشد. از باب استعاره نیست اگر عاشورا را قلب تاریخ گفته‌اند. زمان هر سال در محرم تجدید می‌شود و حیات انسان هر بار در سیدالشهدا(ع). حُب حسین(ع) سرّالاسرار شهداست...." دقیق تر از دقیق است این سخن که به سان "برهان قاطع" بارها بدان احتجاج کرده ایم که هرکس می خواهد ما را بشناسد، به کربلا نگاه کند و هر که می خواهد کربلا را هم بشناسد، در آینه خلوص و جهاد شهیدان ما نگاه کند. در شکوه مدافعان حرم و شهیدانی که سنگری حرم ها شدند. جالب این که دشمن هم درست تکرار یزید بود به رفتار. هم کودک می کشت، هم اتش به خانه مردم می زد، هم سر می برید و هم بر جنازه و حتی پیکر زنده شهدا می تاخت اما نه با اسب که با تانک. آن ها هم با یزید تعریف می شدند و هم ترجمه امروزی او بودند چنان که امروز، داعشیان و مهاجمان به حرم رفتاری چنان دارند.
باری، آن شناسنامه ها دارد ورق می خورد. دارد نام نویسی می شود به اسم یاران حسین و یاران یزید اما بی شناسنامه ان، باهویتی گم شده. امروز هم حکایت شان همان است. گم کرده راهی هستند ایستاده در جاده شیطان. حتی شناسنامه های کاغذی شان هم اعتباری ندارد. اگر ورق هایش مانده باشد. بگذریم که نام بردنشان هم کلمه را خجل می کند و دل را کدر.
به زادگاه معرفتی پاکان بپردازیم که آوینی زیبا تصویرش می کند؛ "  کربلا را تو مپندار که شهری است میان شهرها و نامی است در میان نام‌ها، نه! کربلا حرم حق است و هیچ کس را جز یاران امام حسین(ع) راهی به سوی حقیقتی نیست... هر شهید کربلایی دارد... و برای ما کربلا پیش از آنکه یک شهر باشد یک افق است. یک منظر معنوی است که آن را به تعداد شهدایمان فتح کرده‌ایم، نه یک بار، نه دوبار، به تعداد شهدایمان" و باز هم می توانیم به فتح آن برسیم، درست به اندازه افرادی که در تراز شهادت پرورش می دهیم و شناسنامه حسینی می گیریم.....

فایل های ضمیمه :

فایل های ضمیمه :

نظرات کاربران
نظر شما
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران :
لطفاً کد امنیتی که در عکس نشان داده شده، را وارد کنید کد امنیتی :