جمعه 30 فروردین 1398 |

حرمت نگهداریم مادر شهید را

1397/12/28 یادداشت؛

حرمت نگهداریم مادر شهید را

حیات: مروت ندارید، نداشته باشید. از خیلی ها توقع جوانمردی مثل روئیدن گل از دل سختِ سنگ است. مثل به شکوفه نشستن و چشمه سار شدن کویر. نمی شود. انتظاری هم نیست اما انصاف و حرمت داری از همه ابنای بشر، مورد توقع است. آن هم انصاف در حق مادر شهید. کسی که جانِ جانانش را داده است و از جان خویش هم به درد مایه گذاشته است تا جانِ ما سلامت باشد و جامعه ما نیز بر همین مدار به حرکت باشد.

محمد رضا شهیدی خراسانی

حیات: من با خواندن این خبر که انتشار یک فیلم از سخنان مادر شهید ملایری، در شبکه مجازی، باعث رنجش این مادر والامقام شده است، به شدت دلخور شدم. دلخور از آدم هایی که می خواهند از مادر شهید در نقشه خود بازی بگیرند. از آدم هایی که به دنبال فالوور و ممبر و سین خوردن، به هر کاری دست می زنند. اصلا هم به این فکر نمی کنند که طرح درد جز در جای خود نه تنها، درمانی در پی ندارد که درد را هم ضریب می دهد. حالا آنان از به رنج مضاعف افتادن مادر پیر شهید چه نتیجه ای می خواهند بگیرند؟

آن مادر ناراحت است از این که از اعتمادش، سو استفاده کرده اند. ناراحت است که حقیقت نگاهش را در فضای مجازی، ذبح کرده اند. ناراحت است از این که در حق او جفا کرده اند. برادر شهید هم به صراحت می گوید که نه برادرش برای مادیات به جبهه رفته است و نه آنان حاضرند چنین توقعی داشته باشند. درست هم می گوید. کسی برای مادیات که به کانون خطر نمی زند. برای مادیات که کسی حاضر نمی شود کانون نشین مرگ و انفجار زخم شود. اصلا راه رسیدن به مادیات، از جبهه و جنگ و خطر نمی گذرد.

کسانی که میل مادیات داشتند به جبهه نمی رفتند که در همین شهر و دیار خودشان بستر مادیات فراهم بود. جبهه را برای رضای خدا می رفتند و برای حراست از وطن بود که بند پوتین ها را محکم می بستند و فانسقه کمر را نیز هم. برادر شهید می گوید که پس از پخش آن کلیپ، مادر پیر، ناخوش احوال است. او این را هم می پرسد که چطور برخی افراد راضی می شوند به قیمت نارضایتی یک مادر به این رفتار ها دست بزنند؟ بگذریم، دلخورم، دلخور. سالِ نو را هم باید با چنین حالی آغاز کنم اما خدا کند حال آن مادر ملایری ، خوب شده باشد در این روز ها. آرام شده باشد از این زخمی که خورده است اما نمی دانم افرادی که چنین در امانت داری اینگونه رفوزه می شوند، نوروز را چگونه خواهند توانست به عید پیوند دهند. عید که در ادبیات دینی ما، تقدیر روزهای بی گناه است و حال با گناه شکستن دل یک مادر، چه خواهند کرد؟

دوست دارم به عنوان کسی که قریب به سه دهه، قلم در دست داشته است در حوزه کار رسانه، به نوقلمان و خبرنگاران جوان توصیه کنم همواره امانت دار مردم باشند و کاری نکنند که کلماتی که می نویسند و تصاویری که می گیرند، حکم سنگ در شیشه آرامش و اعتماد مردم را پیدا کند. ما حتی برای انتقال تندترین انتقادات هم باید از بهداشتی ترین کلمات استفاده کنیم و مراقب باشیم که کلمات و تصاویر و پُست ها، می تواند جامعه ای را به تشویش بکشاند حال آن که رسالت ما، آگاهی بخشی با دقت در حفظ آرامش مردم، به ویژه طرف مصاحبه ماست. انصاف در کار و مروت با مردم و جامعه از ابتدائیات کار رسانه است که باید یاد بگیریم.

فایل های ضمیمه :

فایل های ضمیمه :

نظرات کاربران
نظر شما
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران :
لطفاً کد امنیتی که در عکس نشان داده شده، را وارد کنید کد امنیتی :