جمعه 3 خرداد 1398 |

طلوع 7 ماه سرخ در اسفندماه

1397/12/11 یادداشت به مناسبت روز بزرگداشت شهدا؛

طلوع 7 ماه سرخ در اسفندماه

22 اسفند روز بزرگداشت شهدا: بهار در زمستان. بهاری ترین ماه در واپسین ماهِ زمستان و... این را بشکوه ترین تعریف می دانم درباره اسفندماه.

محمد رضا شهیدی خراسانی

اسفند، ماهی که "ماه ترین" ستاره های غیرت در آسمان حماسه درخشیدند و با "خون افشانیِ" خویش، این درخشش را جاودانگی بخشیدند. در این ماه بود که نور، تعریفی سرخ یافت و آفتاب، به تعریفی تازه از رابطه خود با ماه رسید. باور کنید اسفند خود بهار است. هرکس نمی تواند بپذیرد به تقویم دفاع مقدس نگاه کند تا ببیند که در این ماه چسان گل هایی به شهادت شکوفا شدند که هر کدام می توانستند سرسلسله یک بهار باشند.

نام حمید باکری؛ شهید پنجم اسفند، در عملیات خیبر،به تنهایی کافی است تا نگاهی نوروزی به همه روزهای اسفند داشته باشیم. مردی که با کوتاه ترین کلمات، بلندترین مفاهیم را در هندسه رزمندگی در روزگاران متفاوت، بیان کرد تا همان روزها، راه خود را انتخاب کنیم که یا همان روز به شهادت منتهی شود و یا در نگهداشتِ شهادت، ختم به این فراز بی فرود گردد. حمید، آن روز، پیکرش برنگشت اما کلامش آمد و شد چراغی برای راه های پیش رو و روز هایی که مرد راه می طلبد. اما حمید تنها نیست در این میدان که درخشش خون سرداری دیگر نیز به جانبازی و شهادت، معنایی نو بخشید.

حسین خرازی که پیش تر، یک دستش را در اقتدا به عباس داده بود در هشتم اسفند در کربلای 5، جانش را هم داد تا "حق مطلب" را ادا کرده باشد.

شهید دهم اسفند اما یک پدیده است. رعنا جوانی به نام "امیر حاج امینی" بیسیمچی شهید لشکر 27 محمد رسول الله(ص) که اگر چه درعملیات حماسی کربلای 5 جاودانه شد اما انگار ماموریت اصلی اش بعد از شهادت شروع شد تا با آن سیمای آرام و نورانی به گاه شهادت، زیبایی های این اعجاز الهی را نمایندگی کند. الله اکبر که چه راز رشیدی شکوفا شده است در چهره نجیب این امیر که او را شوکتی سرداری بخشیده است.

قهرمان 17 اسفند و پهلوان همیشه ایران، محمد ابراهیم همت است که در میانه عملیات پر از زخم و خون خیبر در سه‌راهیِ مرگ به شهادت رسید و سرش رفت، اما قولش نرفت. او هنوز هم سر قول خود مانده است و مردم هم از همین روست که او را تراز بسیجی ماندن می دانند در کنار باکری.

شهید عبدالحسین برونسی، فرمانده تیپ هجدهم جوادالائمه(ع)، هم از استثناهای شکوفا شده در انقلاب بود که در 23 اسفند سال 1363 در دهه فاطمیه در عملیات بدر در شرق دجله به شهادت رسید و سال ها بعد، باز در دهه فاطمیه، پیکرش را باز گرداندند تا " هدیه یاس" باشد برای امیدوارکردن جامعه به استمرار شهادت.

یک ماه ماندگار دیگر هم هست به نام عباس کریمی، فرمانده لشکر 27 محمد رسول الله(ص) که روز ۲۴ اسفند در کنار رودخانه دجله ، با ترکشِ خمپاره، سرش شکافت و به شهادت رسید. انگار می خواست در قتلگاه عاشورا به مولا علی ع اقتدا کند.

اسفند تمام نمی شود هنوز و منتظر "ماهِ تمام" خود است انگار. منتظر آقا مهدی باکری که در غروب ۲۵ اسفند وقتی در شرق رودخانه دجله به طلوعی تازه رسید در افق شهادت. او با یارانِ اندکش محاصره شده بود، ایستاد و جنگید و لحظه ای پا، پس نکشید و سرانجام، تیرِ مستقیم به پیشانی‌اش خورد و متعاقب آن قایقی که جنازه او را باز می‌گرداند با آرپی‌جی منفجر شد و تکه‌های پیکرش در خروش آب دجله رو به سوی مقصدی نامعلوم رفت... «آقامهدی» همان‌طور که دوست می‌داشت بی‌نشان ماند؛ اما شناسنامه سرزمین ما شد. شناسنامه ای که هر روز معتبرتر می شود و سرزمینی که در هر اسفند، به شکوفایی تازه می رسد.....

فایل های ضمیمه :

فایل های ضمیمه :

نظرات کاربران
نظر شما
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران :
لطفاً کد امنیتی که در عکس نشان داده شده، را وارد کنید کد امنیتی :