یکشنبه 29 اردیبهشت 1398 |

مادرانی با بی شمار فرزند!

1397/12/07 یادداشت؛

مادرانی با بی شمار فرزند!

حیات: حروف در نگارش برخی کلمات، بزرگ می شوند. کلمات، در تعریف برخی مفاهیم، عظمت می یابند. مفاهیم در تجسم برخی حقیقت ها، به معرفت و مانایی می رسند. مادر از آن تجسم و معرفت و کلمات و حروف است که به هر زبان بخوانند، کرامت انگیز و حرمت افزا می شود. مادر، عزیز است. این ملت و آن ملت و این دین و آن آیین هم ندارد. نام مادر که به میان می آید، همه به احترام برمی خیزند مگر آن که توان برخاستن نداشته باشند که اینان، در جان برمی خیزند و جهان را بر مدار مادر می خواهند.

محمد رضا شهیدی خراسانی

حیات: مادر عزیز است در همه جای جهان اما در ایران ما عزیز تر چه مادر، عمود خیمه خانواده و ستون محکم و قابل اتکای همه اعضای خانه است حتی برای پدر. همین زنانی که در کوچه و بازار، به سادگی و سلامت آمد و شد می کنند و گاه بعضی هاشان شکستنی هم می نمایند اما پای خانواده که به میان آید، شیر هم از مواجهه با ان ها می گریزد که اینان، به جان، برای نجات خانواده و دفاع از کاشانه خود مبارزه می کنند.

برخی از این مادران اما، جغرافیای خانه را بسیار توسعه داده اند در اندازه ایران. یادمان نمی رود که چه کردند مادران ایرانی در عصر دفاع مقدس. زخمی اگر برمی داشت یک آجر در خرمشهر، به فغان برمی خواستند مادرانی که در دورترین نقطه این ملک بودند. آنان، خانه را به وسعت ایران می دیدند و بعد باز خانه، گسترش یافت؛ به اندازه جغرافیای حق طلبی. این مفهوم هم اگر چه در فلسطین و لبنان و عراق و شام و یمن و... تجلیی آشکار دارد در مبارزه با باطل اما در این مرزها هم نمی ماند که به پهنه همه جغرافیا، گسترش دارد.

مادران هم البته فقط یک فرزند و دو فرزند ندارند که فرزندان خود را هم فراوانی بخشیده اند باز به اندازه همه مردمان ایران حتی بیشتر؛ همه حق خواهان جهان که نمونه هایش را در شکوه مادران شهدای مدافع حرم و نگهبانان سلامت جهانی از بیداد تروریسم و قاچاق مواد مخدر، دیده ایم و می بینیم. پاسداران سبز پوش و خونین قبا که در خاش، به شهادت رسیدند از جمله آخرین گروه از این فرزندان به مانایی رسیده اند.

مادرانی که از فرزندان، که جانِ جانان شان هستند در راه تحقق آرمان بلند خویش می گذرند و شاید در ایامی چنین، کسی نباشد که به مبارک باد روز مادر شان برود. باکی هم ندارند و حتی توقعی نیز هم. افق نگاه آنان چنان بلند است که با قصورها و تقصیر های ما ، دچار کوتاهی نمی شود بلکه باز ما را در سفره دعایشان، جایی و سهمی به غایت کریمانه است. آنان به همین که ما به سلام مادر خونی و شناسنامه ای خود برویم راضی اند اما ما هم آیا راضی می شویم از خود که با چشم بسته از دریچه های روشن نگاه شان بگذریم؟آنان خود را طلبکار نمی دانند اما آیا ما بار سنگین یک تکلیف بزرگ را بر شانه هامان حس نمی کنیم؟

باور کنید ما نسبت به این مادران یک تکلیف بزرگ داریم. باید با تکریم و تعظیم و خدمت، دین مان را ادا کنیم. این اصلا پذیرفتنی نیست که مادرانِ ایران در شهر و دیار خود، که گوشه ای از جغرافیای پر عظمت ایران است، احساس غربت کنند. آنان در خانه بزرگ خود باید قدر بینند و بر صدر نشینند. باید تکریم شوند و جامعه از برکت وجودشان، از اجابت دعاهاشان، به کرامت برسد.

باری، روز مادر است و خدا زیاد کند مادرانی را که قامت شان هزار بار فراتر از یک خانه، به عظمت یک مکتب و یک تاریخ، می رسد. مادرانی که با پسوند شهید، شکوهی مضاعف می یابند.....

فایل های ضمیمه :

فایل های ضمیمه :

نظرات کاربران
نظر شما
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران :
لطفاً کد امنیتی که در عکس نشان داده شده، را وارد کنید کد امنیتی :