پنجشنبه 1 فروردین 1398 |

آقایان به سبک زندگی شهدا برگردیم!

1397/10/11 یادداشت؛

آقایان به سبک زندگی شهدا برگردیم!

حیات: مشکلات زندگی درست در جایی رخ می نماید که راهمان را از شهدا جدا می کنیم.

غلامرضا بنی اسدی

حیات: بحث جنگ و رزم و حماسه نیست. سخن از سبک زندگی است. در همین زندگی هم جایی که به شهدا شبیه هستیم، برنده ایم و هرجا که شباهت مان با آنان کم می شود، روی منحنی باخت، به حرکت درمی آییم. این روند هم تا جایی ادامه می یابد که خود را "گُم" می کنیم. این باعث می شود که هم پا روی حرمت خود بگذاریم و هم بر حریم دیگران. نتیجه را هم می توان در رفتار برخی مسئولان، نشان داد که این روزها فضای مجازی را پر کرده است. اولی را همین روزها فراوان در باره اش خواندید و شاید هم نوشتید. چندی پیش هم بنده خدایی جلوی پرواز هواپیما را گرفت و از این دست رفتارها باز هم دیدیم و خبر خواندیم در باره آن. اما در همین فضا هم روی دیگر سکه دارد کانال به کانال و گروه به گروه می رود به نام شهید که شرح رفتار یک امیر عالی رتبه ارتش اسلام است در موقعیتی مشابه؛

نگهبان درب فرودگاه اهواز، از ورود او به داخل ممانعت کرد، او - بدون اهانت و حتی معرفی خود به نگهبان- برگشت و در آن گرمای سوزان حدود نیم ساعت روی جدول نشست.

به بنده حقیر - مسؤل وقت فرودگاه- اطلاع دادند، جلو درب مهمان داری. رفتم و با کمال تعجب شهید عباس بابایی امیر بلند آوازه ارتش اسلام- را دیدم که راحت روی زمین نشسته است.

پس از سلام، عرض کردم جناب بابایی چرا تو این گرما اینجا نشستی؟ خیلی آرام و متواضع پاسخ داد: این نگهبان بنده خدا گفت هواپیما روی باند است و شما نمی توانی وارد شوی. من هم منتظر ماندم تا مانع پرواز نشوم. جالب این که عباس بابایی همان زمان نفر دوم نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود؛ معاون عملیات نیرو! همان بزرگی که با نام بلند امیر سرلشکر عباس بابایی می شناسیم و در سریال "شوق پرواز" با جلوه هایی از نگاه و منش و رفتار او آشنا شدیم. بابایی نه به نگهبان اهانت کرد و نه خواستار تنبیه او شد. بلکه از من خواست که نگهبان را مورد تشویق قرار دهم. حالا این رفتار را بگذارید کنار رفتار آن آقایی که جلوی پرواز هواپیما را گرفت و این آخری؛ نماینده مجلسی که به گمرک رفت و با رفتارش بنا بر آنچه در فیلم نمایش داده شده است- کاری کرد که نباید. کاری کرد که در شان یک شهروند عادی مثل ما نیست چه رسد به کسی که در جایگاه نمایندگی باید رفتاری کریمانه داشته باشد و نه تنها تندی نکند بلکه تندی دیگران را هم با مروت و کرامت ببخشد. باور کنیم و کنید و کنند حضرات که همه این مناصب، عاریتی و موقت است. آدم عاقل با ابزار عاریتی، پُز نمی دهد. خود را مالک آن حساب نمی کند. حالا خود را مالک هم حساب کرد- به خطا- این مالکیت را دائمی نمی داند. اما برخی افراد.... نگوئیم بهتر است، فقط این نکته ظریف در یادمان بماند و به دیگران هم بگوئیم که برای داشتن جامعه بهتر و شهروندان خوش رفتارتر باید به سیره عملی شهدا برگردیم. آنان بهشت را زندگی می کردند اما برخی از ماها انگار حیف شان می آید بر جهنم شعله کشیده در رفتارمان، آبی بپاشیم. با این خُلق و خو و رفتار توقع داریم که همه چیز هم درست باشد!....

فایل های ضمیمه :

فایل های ضمیمه :

نظرات کاربران
نظر شما
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران :
لطفاً کد امنیتی که در عکس نشان داده شده، را وارد کنید کد امنیتی :