دوشنبه 28 آبان 1397 |

انان جان  وقف کردند و اینان عمر

1397/08/15 یادداشت؛

انان جان وقف کردند و اینان عمر

حیات: ان ها که ان روزها لباس رزم بر تن کردند و رفتند تا نگذارند ناپاکان و بداهلان قرار از دل مردمان این سرزمین برند، جانشان را وقف نگاهبانی و نگاهداری از ما کردند وقف ما، دین ما، اب و خاک و ابروی ما.

طاهره ساعدی

ان ها باارزش ترین داشته خود را که در رقم و حساب و کتاب نمی گنجد برداشتند و وقف اسایش و ارامش ما کردند. بعضی با همه جانشان تا ابد همانجا ماندند و جاودانه شدند بعضی هم با جسمی پاره پاره برگشتند که عنوان پرشکوهی چون جانباز بر ایشان نهاده شد.

جانبازان اشنایان بسیار نزدیک همه ما هستند، ان ها را عزیزشان می داریم بر ما حق دارند و استحقاقشان بیش از این هاست و ما هر کاری که انجام دهیم  جبران گوشه ای از مهر ان ها نیز نخواهد شد مدیون ان ها هستیم تا اخر عمرمان، اما اگر بهتر نگاه کنیم ان هایی را می بینیم که ضعیف می نمایند ولی حکم تکیه گاهی محکم در کنار این از جان گذشتگان را دارند ان هایی که با بزرگ منشی عمر خود را وقف کرده اند. زمانی که بهتر بنگریم زنانی نمایان می شوند که نگهداری از فرزند یا همسر جانبازشان را مشغولند ان ها که با صبری بی گلایه، عاشقانه مانند پروانه گرد شمع وجود همسران و فرزندانشان می چرخند و تا جایی که بتوانند تحمل می کنند و زبان به شکوه نمی گشایند که اگر بگشایند هم حق دارند، این زنان، همراهی با همسر را با جان و دل و از روی عشق انجام می دهند نه به خاطر وظیفه؛ که در هنگامه سختی لب به اعتراض باز کنند.

زنانی که همیشه همسر و فرزندشان را در میان انبوهی از درد و رنج زخم های به جا مانده از جنگی ناجوانمردانه دیده اند و با همه مشکلاتی که تا عمق وجودشان حس کرده اند هم و غم شان، نشاندن لبخند بر چهره پر درد فرزند و همسرانشان، این یادگارهای دوستداشتنی دوران جنگ، بوده است. زنان و مادرانی که قامت رشید شیرمردانشان را به جز قبل از دوران جنگ ندیدند و حتی برخی زندگی با دلاورمردانی را انتخاب کرده اند که از همان ابتدا بخشی از قامتشان را ویلچر یا تخت تشکیل می داده است، و از گذشته تا امروز  با تمام جان در خدمت ایشان بوده اند.

همسران جانبازان قطع عضو، شیمیایی و اعصاب و روان به مانند مجاهدان گمنامی هستند که در تمام عمر و در همه دوران زندگی با ناملایمات و سختی ها پا به پای همسرانشان و حتی بیش از ان ها، مبارزه کرده اند و خم به ابرو نیاورده اند، پای صحبت بعضیشان که بنشینی صلابتشان تو را شرمنده می کند خود را در برابر این همه بزرگی حقیر حس می کنی. ان ها برای خود هیچ نگه نداشته اند نه سرمایه، نه توان، نه وقت، نه عمر و نه زندگی و همه را وقف کرده اند وقف کسانی که روزگاری جان خود برای همه ما وقف کردند. 

فایل های ضمیمه :

فایل های ضمیمه :